500 micrometer!
Een zoutkorrel is een piepklein kristal van natriumchloride, de verbinding waaruit keukenzout bestaat. Gejodeerd keukenzout van Morton bestaat grotendeels uit kubusjes van 0,2–0,6 millimeter breed. De verkenner toont een korrel van 0,5 millimeter, oftewel 500 micrometer, breed. Een micrometer is een miljoenste van een meter.
Zoutproducenten sorteren hun korrels met zeven: zeefjes met gaatjes van een vaste grootte. Gejodeerd keukenzout van Morton wordt gehaald uit het middelste groottebereik van het zout dat Morton produceert. Hoogstens 5% wordt tegengehouden door een zeef met gaten van 600 micrometer breed, en hoogstens 9% valt door gaten van 212 micrometer breed. Dus minstens 86% bestaat uit korrels van 0,2 tot 0,6 millimeter breed.
In een artikel uit 2025 voor het Master Food Preserver Program van de University of California fotografeerde Henry Shaw verschillende soorten zout door een microscoop. Zijn inmaakzout bestond uit zeer gelijkmatige korrels: afgeronde kubusjes van ongeveer 0,5 millimeter breed. Zouten in vlokken hadden grotere, onregelmatige stukjes.
Zout bestaat uit ionen, atomen met een elektrische lading. Het bevat evenveel positieve natriumionen als negatieve chloride-ionen, gerangschikt in een regelmatig patroon dat zich in alle richtingen herhaalt. Elk ion is omringd door zes ionen van de andere soort, en het patroon is opgebouwd uit kubussen.
Een natriumion heeft een straal van 102 picometer en een chloride-ion een straal van 181 picometer. Een picometer is een biljoenste van een meter. De ionen raken elkaar, dus de middelpunten van naburige ionen liggen 283 picometer uit elkaar.
Ongeveer 1,8 miljoen ionen, afwisselend natrium en chloride, liggen op een rij langs elke ribbe van een korrel van 0,5 millimeter breed. De hele korrel bevat ongeveer 5,5 × 1018 ionen, oftewel 5,5 miljard miljard.
Keukenzout zoals dat van Morton is vacuümzout. In 2019 kwam bijna al het vacuümzout dat in de Verenigde Staten werd gemaakt uit ondergrondse zoutlagen. Water dat naar beneden wordt gepompt, lost het zout op, en het zoute water, de pekel, wordt omhooggebracht en verwarmd, soms onder vacuüm, tot het water verdampt.
Het zout dat achterblijft, kristalliseert in de typische kubusvorm. Zout dat in open pannen wordt gedroogd, vormt meestal juist vlokken.
Slechts een klein deel van het zout wordt op deze manier gemaakt. In 2025 maakte vacuümzout ongeveer 9% uit van het zout dat in de Verenigde Staten werd verkocht of gebruikt. De grootste gebruikers van zout waren de chemische industrie, met ongeveer 42% van de verkoop, en gladheidsbestrijding op wegen, met ongeveer 37%.