410,000,000 کیلومتر!
آر ماهی زرین غولی سرخ در صورت فلکی ماهی زرین (ماهی شمشیری) است. پهنای آن حدود 410 میلیون کیلومتر است، یعنی تقریباً 300 برابر پهنای خورشید. این پهنای سطح مرئی ستاره است که در نور فروسرخ اندازهگیری شده است. در طول موجهای بلندتر، ستاره بزرگتر دیده میشود.
ستارهها سطح جامد ندارند. غول سرخ بالای سطح مرئی خود جو گستردهای هم دارد، پس اندازهٔ سنجیدهشدهٔ آن به نوری بستگی دارد که برای مشاهدهٔ آن به کار میرود. تداخلسنج تلسکوپ بسیار بزرگ در نور فروسرخ پهنای آر ماهی زرین را 51.2 هزارم ثانیهٔ قوسی اندازه گرفت. یک ثانیهٔ قوسی 1/3,600 درجه است، پس آر ماهی زرین تقریباً همانقدر پهن به نظر میرسد که یک تار موی انسان از فاصلهٔ 400 متری.
مأموریت فضایی هیپارکوس فاصلهٔ ستاره را حدود 180 سال نوری اندازه گرفت؛ سال نوری فاصلهای است که نور در یک سال میپیماید. پهنا و فاصله با هم شعاعی حدود 1.4 یکای نجومی یا 298 برابر شعاع خورشید به دست میدهند. یکای نجومی میانگین فاصلهٔ زمین تا خورشید است، یعنی حدود 150 میلیون کیلومتر.
تلسکوپ آلما که در طول موجهایی حدود یک میلیمتر مشاهده میکند، گازی را میبیند که بالای سطح مرئی قرار دارد. در این طول موجها پهنای آر ماهی زرین حدود 350 برابر پهنای خورشید، یعنی حدود 490 میلیون کیلومتر است. این ستاره همچنین میتپد. تقریباً هر 1,000 روز میان دو ریتم جابهجا میشود: یکی 362 روزه و دیگری 175 روزه.
در سال 1997 اخترشناسان دریافتند که آر ماهی زرین در آسمان از هر ستارهٔ دیگری بهجز خورشید پهنتر دیده میشود، حتی از ابطالجوزا. مطالعهای در سال 2019 آن را نزدیکترین ستارهٔ شاخهٔ غول مجانبی توصیف کرد؛ نوعی غول سرخ در مرحلهٔ پایانی عمرش. جرم آر ماهی زرین مشابه جرم خورشید است، پس پیشنمایی از ظاهر احتمالی خورشید در حدود پنج میلیارد سال دیگر به دست میدهد.
انرژی در ستارهای مانند آر ماهی زرین در حبابهای عظیمی از گاز داغ بالا میآید که سرد میشوند و دوباره فرو میروند. این جوشش همرفت نامیده میشود. در ژوئیه و اوت 2023، آلما طی حدود یک ماه مجموعهای از تصاویر سطح ستاره را گرفت. اخترشناسان برای نخستین بار توانستند حرکت این حبابها را روی ستارهای غیر از خورشید دنبال کنند.
پهنای حبابها حدود 75 برابر پهنای خورشید است و گاز درون آنها با سرعتی تا حدود 20 کیلومتر بر ثانیه حرکت میکند. آنها در چرخهای حدود یکماهه پدیدار میشوند و دوباره فرو میروند، سریعتر از آنچه اخترشناسان با توجه به نحوهٔ کارکرد همرفت در خورشید انتظار داشتند.