How big is Quaoar?

Quaoar is een ijswereld in de Kuipergordel, het gebied van kleine ijsobjecten voorbij Neptunus. Quaoar is gemiddeld ongeveer 1.090 kilometer breed, iets minder dan de helft van de breedte van Pluto. Quaoar heeft een maan, Weywot, en twee ringen die veel verder weg liggen dan waar ringen naar verwachting kunnen blijven bestaan.

Grootte

De grootte van Quaoar wordt gemeten door te kijken hoe Quaoar voor verre sterren langs trekt, een gebeurtenis die een sterbedekking heet. Elke waarnemer die een ster ziet verdwijnen, legt één lijn vast, een koorde, over de schaduw van Quaoar. Veel koorden vanaf verschillende plaatsen tekenen samen de omtrek af.

Een onderzoek uit 2026, dat is vrijgegeven voordat vakgenoten het beoordeelden, combineerde 37 bedekkingen en vond dat Quaoar licht is afgeplat. Quaoar is ongeveer 1.132 kilometer breed bij de evenaar en 1.022 kilometer van pool tot pool, wat hetzelfde volume geeft als een bol met een diameter van 1.094 kilometer. Een onderzoek uit 2024, dat de vorm uit de bedekkingen combineerde met de warmte die Quaoar afgeeft, vond een diameter van 1.090 kilometer, plus of min ongeveer 40 kilometer.

De eerste meting, in 2002 gedaan met de Hubble-ruimtetelescoop, gaf ongeveer 1.300 kilometer. Het was de eerste keer dat een object in de Kuipergordel als een schijfje werd gezien in plaats van als een lichtpunt, maar de grootte werd met ongeveer een vijfde overschat.

Groottevergelijkingen

Als Quaoar werd verkleind tot de grootte van een basketbal, zou de buitenste ring een cirkel vormen met een diameter van ongeveer 1,8 meter, iets groter dan een persoon van 1,7 meter lang.
Charon, de grootste maan van Pluto en de eerstvolgende grotere ronde wereld in de verkenner, is 1.212 kilometer breed. Die breedte is ongeveer 11% groter dan die van Quaoar.
Sedna, nog een verre ijswereld, is ongeveer 995 kilometer breed, iets kleiner dan Quaoar.
Pluto is ongeveer 2,2 keer zo breed als Quaoar.

Ringen waar ze niet zouden moeten zijn

De ringen werden op dezelfde manier ontdekt als de grootte van Quaoar: aan korte dalingen in het licht van een ster op het moment dat een ring voor die ster langs trok. De buitenste ring werd tussen 2018 en 2021 waargenomen bij bedekkingen. De ring cirkelt op ongeveer 4.057 kilometer van het middelpunt van Quaoar, meer dan zeven keer de straal van Quaoar zelf. Een bedekking op 9 augustus 2022 onthulde een tweede, zwakkere ring op ongeveer 2.520 kilometer van het middelpunt.

Beide ringen liggen buiten een grens die de Roche-limiet heet en die voor Quaoar op ongeveer 1.780 kilometer van het middelpunt ligt. Voorbij die limiet klonteren ringdeeltjes naar verwachting in minder dan 100 jaar samen tot manen. Een voorgestelde verklaring is dat de ringdeeltjes van Quaoar meer van elkaar afketsen dan die in de ringen van Saturnus, en niet aan elkaar blijven kleven.

Weywot, de maan van Quaoar, draait ongeveer drie keer zo ver van Quaoar vandaan als de buitenste ring. Uit de baan van Weywot kunnen astronomen de massa van Quaoar afleiden en daaruit de dichtheid. In 2025 meldden astronomen een tweede, veel kleinere maan, die één keer werd gedetecteerd tijdens een bedekking.

Ontdekking, baan en oppervlak

Chad Trujillo en Mike Brown ontdekten Quaoar in 2002 met de Oschin Schmidt-telescoop van het Palomar-observatorium. Op dat moment was Quaoar het grootste object dat sinds Pluto in 1930 in een baan om de Zon was gevonden. Ze noemden Quaoar naar een scheppingsgod van de Tongva, de oorspronkelijke bewoners van het Los Angeles-bekken. De naam wordt uitgesproken als “kwa-whar”.

Quaoar draait om de Zon in een bijna ronde baan, op ongeveer 44 keer zo grote afstand van de Zon als de Aarde. De James Webb-ruimtetelescoop heeft op het oppervlak waterijs, ijs van kooldioxide en bevroren methaan en ethaan gevonden. Quaoar is anno 2026 niet een van de vijf dwergplaneten die de Internationale Astronomische Unie erkent, maar het onderzoek uit 2026 vond dat de vorm en de draaiing passen bij een lichaam dat door de eigen zwaartekracht is gevormd, waardoor Quaoar in aanmerking zou komen.