15 زپتومتر!
نوترینوی انرژی بالا، نوترینویی است که مقدار بسیار زیادی انرژی دارد، مانند نوترینوهایی که از اعماق فضا به زمین میرسند. نوترینوها ذرههای بنیادی بدون بار الکتریکی و تقریباً بدون جرماند. هیچ آزمایشی اندازهای برای نوترینو اندازهگیری نکرده است، پس عددی که نشان داده شده، اندازهگیری نیست.
اندازهٔ نوشتهشده در بالای مقاله 15 زپتومتر یا 1.5 × 10−20 متر است. زپتومتر 10−21 متر است، یعنی یک هزارم از یک میلیاردم از یک میلیاردم متر. نمادگذاری 10−21 یعنی عدد 1 تقسیم بر عددی که 1 و پس از آن 21 صفر دارد. این سایت نمیگوید نوترینوی انرژی بالای آن چه انرژیای دارد، و هیچ آزمایشی اندازهای برای نوترینو با هیچ انرژیای اندازهگیری نکرده است.
برای کوارکها، آزمایشها دستکم حد بالایی برای اندازه تعیین کردهاند. اما برای نوترینوها، فیزیکدانان هنوز دربارهٔ اینکه اندازه را چگونه باید تعریف کرد هم توافق ندارند. گروه دادهٔ ذرات که اندازهگیریهای ذرات را در سراسر جهان گردآوری میکند، حدهایی را برای کمیتی به نام شعاع بار نوترینو فهرست کرده است. این گروه همچنین یادآوری میکند که معنای این کمیت هنوز محل بحث است.
آنچه بهخوبی شناخته شده، این است که نوترینوها چقدر بهندرت با هر چیزی برهمکنش میکنند. نوترینو فقط دو نیرو از چهار نیروی بنیادی را احساس میکند: نیروی ضعیف و گرانش. چون بار الکتریکی ندارد، نیروهای الکتریکی و مغناطیسی آن را نمیکشند و نمیرانند، و نیروی قوی را هم که کوارکها را به هم میبندد حس نمیکند.
بین مه 2010 و مه 2012، IceCube 28 رویداد پرانرژی ثبت کرد، بسیار بیشتر از حدود 11 رویدادی که از ذرات تولیدشده در جو زمین انتظار میرفت. پرانرژیترین دو رویداد هرکدام حدود 1 PeV، یعنی 1,000 TeV، انرژی داشتند. در سال 2013، گروه IceCube این رویدادها را به عنوان شواهدی از نوترینوهای پرانرژی از فضا گزارش کرد.
در 13 فوریهٔ 2023، آشکارساز ARCA از تلسکوپ KM3NeT، در عمق 3,450 متری دریای مدیترانه و در نزدیکی سیسیل، نوترینویی ثبت کرد که انرژی آن حدود 220 PeV برآورد شده است. تا سال 2026، این پرانرژیترین نوترینویی است که تاکنون مشاهده شده است. انرژی همین یک ذره تقریباً برابر با انرژی توپ تنیسی بود که از ارتفاع 6 سانتیمتری رها میشود.
دانشمندان بر این باورند که چنین نوترینوهایی از پرخشونتترین مکانهای جهان میآیند، مانند پیرامون ابرسیاهچالهها و ستارههای در حال انفجار. در آنجا ذراتی به نام پرتوهای کیهانی تا انرژیهای بسیار زیاد شتاب میگیرند و میتوانند نوترینو تولید کنند.
نوترینوها پس از فوتونها، یعنی ذرههای نور، دومین ذرهٔ فراوان جهاناند. با این حال چنان بهندرت برهمکنش میکنند که به گفتهٔ کتاب درسی Astronomy از انتشارات OpenStax، «زمین برای نوترینو شفافتر از نازکترین و پاکترین شیشه برای فوتون نور است». آشکارسازی آنها آشکارسازهای عظیمی میخواهد.
IceCube و KM3NeT حجمهای عظیمی از یخ یا آب دریا را زیر نظر دارند. وقتی نوترینویی به چیزی برخورد میکند، ذرههای باردار الکتریکی میسازد که نوری مایل به آبی به نام نور چرنکوف از خود بیرون میدهند. حسگرها این نور را ثبت میکنند و فیزیکدانان از آن برای تعیین جهت و انرژی نوترینو استفاده میکنند.