1 یوکتومتر!
نوترینو ذرهای بنیادی است؛ تا جایی که آزمایشها نشان میدهند، از چیز کوچکتری ساخته نشده است. بار الکتریکی ندارد و جرمش چنان کوچک است که آزمایشها فقط توانستهاند حد بالایی برای آن تعیین کنند. هیچ آزمایشی هم اندازهای برای آن اندازهگیری نکرده است، پس 1 یوکتومتری که در بالا آمده، اندازهگیری نیست. یوکتومتر 10−24 متر است، یعنی یک هزار میلیاردم از یک هزار میلیاردم متر.
نوترینو سطحی برای اندازهگیری ندارد. به جای آن، فیزیکدانان بررسی میکنند که نوترینوها چگونه از الکترونها پراکنده میشوند. نوترینویی که اندازهای داشته باشد و این اندازه با کمیتی به نام شعاع بار توصیف شود، کمی متفاوت از یک نقطه پراکنده میشود.
آزمایش TEXONO در تایوان پادنوترینوها، یعنی همتاهای پادمادهای نوترینوها، را آشکار کرد که از راکتوری هستهای در فاصلهٔ 28 متری خارج میشدند. این ذرات در حد دقت آزمایش، همانطور از الکترونها پراکنده شدند که نظریهٔ استاندارد ذرات پیشبینی میکند. گروه دادهٔ ذرات که اندازهگیریهای ذرات را از سراسر جهان گردآوری میکند، این نتیجهٔ سال 2010 را حد خود قرار داده است. این نتیجه معادل شعاع باری کمتر از حدود 1.8 × 10−18 متر، یا پهنایی کمتر از حدود 3.6 × 10−18 متر است.
فیزیکدانان دربارهٔ اینکه شعاع بار نوترینو اندازهٔ واقعی آن است یا نه، اتفاقنظر ندارند؛ بنابراین بهتر است این عدد را حدی برای چگونگی پراکندگی نوترینوها دانست. عدد 1 یوکتومتر در این سایت بسیار کمتر از این حد است، پس هیچ آزمایشی نمیتواند آن را تأیید یا رد کند.
ولفگانگ پائولی در سال 1930 نوترینو را برای توضیح واپاشی بتا مطرح کرد؛ واپاشی بتا نوعی پرتوزایی است که در آن هستهٔ اتم یک الکترون از خود بیرون میدهد. به نظر میرسید مقداری انرژی گم میشود و پائولی گمان کرد که ذرهای نادیدنی و بدون بار آن را با خود میبرد. انریکو فرمی نام «نوترینو» را بر آن گذاشت؛ این واژه در ایتالیایی یعنی «کوچولوی خنثی».
نوترینوها چنان بهندرت با ماده واکنش میدهند که گمان میرفت آشکارسازیشان تقریباً ناممکن باشد. فردریک راینس و کلاید کوان از لوس آلاموس سرانجام آنها را در کارخانهٔ ساوانا ریور در کارولینای جنوبی آشکار کردند و از سیل پادنوترینوهایی بهره گرفتند که از راکتور هستهای آنجا میآمد. آنها این کشف را در ژوئیهٔ 1956 منتشر کردند و راینس به خاطر آن در جایزهٔ نوبل فیزیک سال 1995 سهیم شد.
پس از فوتونها، یعنی ذرههای نور، نوترینوها فراوانترین ذرههای جهاناند. بسیاری از آنها در همجوشی هستهای خورشید پدید میآیند. هر ثانیه حدود 66 میلیارد نوترینو از خورشید به هر سانتیمتر مربع در زمین میرسد و تقریباً هیچ چیز جلوی آنها را نمیگیرد.
نوترینوها سه نوع دارند: نوترینوهای الکترونی، میونی و تاو. تاکاآکی کاجیتا و آرتور مکدونالد برای نشان دادن اینکه نوترینوها هنگام حرکت بین این نوعها تغییر میکنند، جایزهٔ نوبل فیزیک سال 2015 را بردند؛ این یعنی نوترینوها باید جرم داشته باشند. در سال 2025، آزمایش KATRIN گزارش کرد که جرم نوترینو کمتر از 0.45 الکترونولت است. الکترونولت یکای انرژی است که فیزیکدانان برای جرم هم به کار میبرند. جرم یک الکترون بیش از یک میلیون برابر این حد است.