1.2 eksametroj!
La Rozeta nebulozo estas granda, ronda nubo de lumanta gaso kun kava centro, en la konstelacio Unukornulo. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 4 600 ĝis 4 900 lumjarojn for de la Tero. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro, kaj ĝi egalas al ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. La nebulozo estas ĉirkaŭ 130 ĝis 170 lumjarojn larĝa, depende de tio, kie oni tiras ĝian malfortan eksteran randon.
La Rozeta nebulozo estas dika ŝelo de lumanta gaso ĉirkaŭ centra kavo, kaj ĝia ekstera rando malheliĝas iom post iom. Katalogo de lumantaj hidrogenaj nuboj el 1959 donas al ĝi plej grandan larĝon de 100 arkominutoj, kie arkominuto estas sesdekono de grado. Studo el 2025, kiu mapis la lumon de la nebulozo, trovis, ke la nebulozo plenigas kampon ĉirkaŭ 2 gradojn larĝan.
Por ŝanĝi angulon sur la ĉielo en larĝon, necesas la distanco. Lastatempaj mezuradoj, inkluzive de tiuj de la kosmoteleskopo Gaia, lokas la nebulozon ĉirkaŭ 4 600 ĝis 4 900 lumjarojn for. Je tiu distanco, 100 arkominutoj estas ĉirkaŭ 130 ĝis 140 lumjaroj, kaj la studo el 2025 donas ĉirkaŭ 160 ĝis 170 lumjarojn.
La grando montrita supre, 1,2 ekzametroj, estas 1,2 × 1018 metroj, kie 1018 estas 1 sekvata de 18 nuloj. Tio estas ĉirkaŭ 127 lumjaroj, proksime al la malgranda ekstremo de la mezurita intervalo.
En la centro de la nebulozo estas juna stelamaso, NGC 2244, ĉirkaŭ 2 milionojn da jaroj aĝa. Ĝiaj plej helaj steloj estas masivaj kaj tre varmaj. Ilia lumo forbatas elektronojn de la atomoj en la ĉirkaŭa gaso, kio igas la gason lumi.
La samaj steloj elblovas potencajn ventojn. Mezuradoj de la gaso en la kavo montras, ke la gaso fluas eksteren je ĝis 20 kilometroj sekunde (72 000 kilometroj hore), kio estas signo, ke la ventoj malplenigas la centron. La restanta lumanta gaso havas ĉirkaŭ 23 000 fojojn la mason de la Suno.
La disetendiĝanta nebulozo trafas multe pli grandan nubon de malvarma gaso, la Rozetan Molekulan Nubon. Lastatempe formiĝis en tiu nubo pluraj amasoj de novaj steloj.
La Rozeta nebulozo havas plurajn katalogajn numerojn. NGC 2237 unue rilatis al la plej hela makulo ĉe ĝia okcidenta flanko, kaj NGC 2246 al hela areo ĉe ĝia orienta flanko. La centra stelamaso estas NGC 2244, sed ĝi estis listigita ankaŭ kiel NGC 2239, nomo unue donita al ĝia plej hela stelo.
La astronomo Flamsteed rimarkis la stelamason malfrue en la 17-a jarcento. William Herschel poste raportis la stelamason, sen rimarki la lumantan gason ĉirkaŭ ĝi. Lia filo, John Herschel, trovis plurajn helajn makulojn de la nebulozo.