How big is Titan?

Titan, Satürn’ün en büyük uydusudur ve yaklaşık 5.150 kilometre çapındadır. Bu değer, katı yüzeyine kadar ölçülen ortalama çapıdır. Titan, Güneş Sistemi’nin en büyük ikinci uydusu ve kalın atmosferi olan tek uydudur.

Boyut

NASA, Titan’ın yarıçapını 2.575 kilometre olarak veriyor; bu da çapının yaklaşık 5.150 kilometre olduğu anlamına geliyor. NASA’nın Jet Propulsion Laboratory’si ise ortalama yarıçapı 2.574,76 kilometre, artı eksi 0,02 kilometre olarak veriyor.

Bu yarıçap, zemine kadar ölçülür. Titan’ın puslu atmosferi zeminin yaklaşık 600 kilometre yukarısına uzanır; bu, Dünya’nın atmosferinin ulaştığı yüksekliğin 10 katıdır. Titan’ın yoğunluğu suyun yoğunluğunun iki katından biraz azdır. Cassini ve Huygens uzay araçlarının verilerine dayanan bir model, Titan’ın yaklaşık 4.000 kilometre genişliğinde kayalık bir çekirdeği olduğunu söylüyor; bu çekirdeğin üstünü buz ve tuzlu su katmanları kaplıyor.

Boyut karşılaştırmaları

Titan, çapı 3.475 kilometre olan Ay’ın neredeyse bir buçuk katı genişliğindedir.
Jüpiter’in uydusu Ganymede, bu sitedeki bir sonraki daha büyük nesnedir. 5.262 kilometre çapındadır ve Titan’dan yaklaşık yüzde 2 daha geniştir.
Titan, Merkür gezegeninden yaklaşık yüzde 6 daha geniştir; Merkür, bu sitedeki bir sonraki daha küçük nesnedir. Ancak Merkür’ün kütlesi Titan’ınkinin yaklaşık iki buçuk katıdır.
Dünya, Titan’ın yaklaşık iki buçuk katı genişliğindedir.
Satürn, halkaları hariç, bir basketbol topu büyüklüğüne küçültülse, Titan yaklaşık 1 santimetre çapında bir boncuk olurdu ve Satürn’ün çevresinde yaklaşık 2,5 metre uzaklıkta dönerdi.

Kalın, puslu bir atmosfer

Titan’ın atmosferi yaklaşık yüzde 95 azot ve yüzde 5 metandır; yani Dünya’nın havası gibi çoğunlukla azottan oluşur. Yüzeydeki basınç, Dünya’dakinin yaklaşık bir buçuk katıdır. Bir yüzücü bu basıncı denizin yaklaşık 5 metre altında hisseder.

Atmosferin yüksek katmanlarında güneş ışığı ve hızlı hareket eden parçacıklar metan ile azotu parçalar. Parçalar birleşerek karbon bakımından zengin başka kimyasallar oluşturur ve yüzeyi gizleyen kalın, turuncu bir smog meydana getirir. Uzay araçları bu smogun ardını yalnızca insan gözünün göremediği ışık türleriyle görebilir.

Göller, yağmur ve gizli bir okyanus

Titan, Dünya dışında yüzeyinde nehirler, göller ve denizler bulunduğu bilinen tek dünyadır. Bunlar su yerine sıvı metan ve etan içerir. Yaklaşık −179 °C’de kayanın yerini su buzu alır. Metan bulutlardan yağar, yüzey boyunca akar ve yeniden buharlaşır; bu döngü Dünya’daki su döngüsüne benzer.

Titan’ın buzlu kabuğunun altında muhtemelen sıvı sudan bir okyanus da vardır. NASA’nın Cassini uzay aracının yaptığı kütle çekimi ölçümleri buna işaret ediyor. Avrupa Uzay Ajansı’nın Huygens sondası 2005’te Titan’ın yüzeyine indi; kaydettiği radyo sinyalleri, okyanusun yüzeyin 55–80 kilometre altında olduğunu düşündürüyor.

Keşif ve araştırma

Hollandalı gökbilimci Christiaan Huygens, Titan’ı 25 Mart 1655’te keşfetti. NASA’nın Titan’a göndereceği bir sonraki görev olan Dragonfly, yüzeyde bir yerden başka bir yere uçacak döner kanatlı bir hava aracıdır. 2026 itibarıyla en erken Temmuz 2028’de fırlatılacak; Titan’daki görevinin 3,3 yıl sürmesi planlanıyor.