25 metre!
Meşe, Quercus cinsinden bir ağaç ya da çalıdır. Bu cinste birbirine yakın akraba türlerin sayısının 430 olduğu tahmin ediliyor ve türlerin çoğu Kuzey Yarımküre’de yaşar. Meşelerin çoğu, topraktan ağaç tacının tepesine kadar ölçüldüğünde 20–30 metre boyunda büyük ağaçlardır.
Bir ağacın büyüklüğü genellikle boyuyla verilir. Bir meşenin boyu türüne ve yetiştiği yere bağlıdır; bazı türler küçük çalılardır. Avrupa’da Woodland Trust, saplı meşe için 20–40 metre veriyor. Kuzey Amerika’nın doğusunda ABD Orman Servisi, beyaz meşenin boyunun sık sık 24–30 metre olduğunu, gövdesinin göğüs yüksekliğindeki çapının ise 91–122 santimetre olduğunu anlatıyor.
Meşenin yetiştiği yer, boyunun yanı sıra biçimini de değiştirir. Açık alanda yetişen bir beyaz meşenin gövdesi kısa ve bodur, tacı geniş ve yayvandır. Ormanda ise uzun, dik bir gövde ve derli toplu bir taç oluşturur. Orman Servisi’nin 1990 tarihli beyaz meşe kılavuzu, tek tek ağaçların boyunun 46 metreye, gövde çapının 244 santimetreye ve yaşının 600’e kadar ulaştığını bildiriyor.
Meşenin meyvesi palamuttur; küçük bir kupulanın içinde duran sert kabuklu bir yemiştir. Beyaz meşeler genellikle 50 ile 200 yaş arasında palamut verir, ancak açık alanda yetişen ağaçlar 20 yaşında başlayabilir. İyi ürün yalnızca 4 ila 10 yılda bir gelir. İyi geçen bir yılda, ABD’nin Virginia eyaletindeki 21 metre boyunda, 69 yaşındaki tek bir beyaz meşe 23.000’den fazla palamut verdi.
Çoğu palamut hiç filizlenmez, çünkü alakarga, fare ve sincap gibi hayvanlar onları yer. Beyaz meşelerde bazen bir ürünün yalnızca yüzde 18’i sağlamdır; geri kalanı hayvanlar ve böcekler tarafından zarar görür ya da yok edilir. Hayatta kalan beyaz meşe palamutları, düştükten kısa süre sonra, Eylül ya da Ekim’de filizlenir.
Woodland Trust’a göre Birleşik Krallık’ta meşeler başka 2.300’den fazla tür barındırır; başka hiçbir yerli ağaç bu kadar çok tür barındırmaz. Meşe ormanları yüzlerce çeşit böceğe ev sahipliği yapar, kuşlar kabuktaki delik ve çatlaklara yuva kurar, yarasalar da eski ağaçkakan deliklerinde tüner.
İnsanlar meşe kerestesine binlerce yıldır değer veriyor: inşaat, döşeme, şarap fıçısı ve yakacak odun için. Meşeler yavaş büyür: bir saplı meşenin inşaatta kullanılabilir hâle gelmesi 150 yıla kadar sürebilir. Meşe kabuğundaki tanen, en az Roma dönemlerinden beri ham derileri işlenmiş deriye çevirmek için kullanılıyor.
Birçok meşe artık risk altında. Dünyadaki meşe türlerine ilişkin 2020 tarihli bir değerlendirme, türlerin yüzde 31’inin yok olma tehdidi altında olduğunu tahmin etti. Değerlendirmeye göre en çok meşe türü 164 ile Meksika’da bulunuyor; ardından 117 ile Çin ve 91 ile ABD geliyor.