970,000,000 kilometer!
Antares is een rode superreus, een enorme en relatief koele ster in de late fase van zijn leven. Hij schijnt rood in het hart van het sterrenbeeld Schorpioen. Antares is ongeveer 970 miljoen kilometer breed, ruwweg 700 keer de breedte van de Zon. Dat is de breedte van het zichtbare oppervlak, en die kan tot een vijfde afwijken omdat de afstand van de ster onzeker is.
De breedte van een ster wordt berekend uit twee metingen: hoe breed hij aan de hemel lijkt en hoe ver weg hij staat. De schijnbare breedte van Antares is gemeten met de Very Large Telescope Interferometer in Chili. Die combineert het licht van meerdere telescopen om fijnere details te zien dan elke afzonderlijke telescoop kan. Een team onder leiding van Keiichi Ohnaka mat een breedte van iets meer dan 37 duizendsten van een boogseconde, waarbij een boogseconde 1/3.600 van een graad is.
De afstand volgt uit de parallax van de ster, de piepkleine verschuiving van zijn positie terwijl de Aarde om de Zon reist. Daaruit volgt dat Antares op ongeveer 550 lichtjaar afstand staat, waarbij een lichtjaar de afstand is die licht in één jaar aflegt. Uit deze twee metingen vond het team van Ohnaka in 2013 dat Antares 680 keer zo breed is als de Zon, oftewel ongeveer 950 miljoen kilometer. In 2017 noemde de Europese Zuidelijke Sterrenwacht, die de interferometer beheert, ongeveer 700 keer.
De parallax is klein en moeilijk te meten, dus de afstand kan overal tussen ongeveer 470 en 670 lichtjaar liggen. Binnen dat bereik betekent dezelfde schijnbare breedte een ster van ongeveer 820 miljoen tot 1,15 miljard kilometer breed. De helderheid van de ster verandert langzaam en onregelmatig, maar twee metingen van zijn breedte met een jaar ertussen, in 2009 en 2010, kwamen binnen 0,2% overeen.
Rode superreuzen ontstaan uit sterren die zijn geboren met 9–40 keer de massa van de Zon. Antares begon zijn leven waarschijnlijk met ongeveer 15 keer de massa van de Zon en heeft sindsdien ongeveer drie keer de massa van de Zon aan materiaal afgestoten, zodat er ongeveer 12 keer de massa van de Zon overblijft. De studie van Ohnaka uit 2013 schatte de leeftijd op 11–15 miljoen jaar. Naar verwachting eindigt Antares zijn leven als supernova, de explosie van een massieve ster.
Antares heeft een begeleider, een veel hetere ster die aan de hemel op ongeveer 2,7 boogseconden afstand te zien is. De twee draaien ruwweg eens in de 2.700 jaar om elkaar heen. Dankzij de begeleider kunnen astronomen vrij nauwkeurig meten hoe snel Antares massa verliest.
In 2017 gebruikte het team van Ohnaka de interferometer om de eerste kaart te maken van hoe gas beweegt in de atmosfeer van een andere ster dan de Zon. De kaart toonde enorme gasklonten die met snelheden tot ongeveer 20 kilometer per seconde stijgen en dalen, in een atmosfeer die tot ongeveer 1,7 keer de straal van de ster reikt. Het team concludeerde dat convectie, het opstijgen van heet gas en het zinken van koeler gas, deze bewegingen niet op eigen kracht kan verklaren.
Ook het zichtbare oppervlak is in beweging. In 2025 maakten astronomen er de eerste beelden van met spectropolarimetrie, waarmee wordt gemeten in welke richting de lichtgolven van de ster trillen, bij elke golflengte. De beelden tonen convectiecellen die enkele maanden standhouden. De grootste beslaan ongeveer 30% van de straal van de ster, bijna de afstand van de Aarde tot de Zon.