1.4 میلیارد کیلومتر!
ویوی قیفاووس A ابرغولی سرخ است، ستارهای عظیم و سرد، و بزرگتر در میان دو ستارهٔ جفت گرفتی ویوی قیفاووس در صورت فلکی قیفاووس. هر 20.3 سال از جلوی همدم کوچک و داغ خود میگذرد و آن را بیش از یک سال پنهان میکند. اندازهٔ آن نامشخص است: مطالعهای در سال 2018 شعاعی حدود 1,000 برابر شعاع خورشید را به کار برد که پهنای ستاره را حدود 1.4 میلیارد کیلومتر میکند. مطالعههای قدیمیتر دربارهٔ گرفتهای آن، اندازهای باز هم بزرگتر به دست آوردند.
ویوی قیفاووس A همدم خود را میپوشاند، پس اندازهٔ آن را میتوان از مدار دو ستاره محاسبه کرد. نکتهٔ کلیدی مدت پنهان ماندن همدم است. مطالعههایی که در سالهای 1971 و 1977 منتشر شدند، شعاع را 1,200 و 1,600 برابر شعاع خورشید به دست دادند و مطالعهای در سال 1980 حد بالایی را 1,900 برابر تعیین کرد. این ارقام پهنای ستاره را 1.7–2.2 میلیارد کیلومتر و حداکثر 2.6 میلیارد کیلومتر میکردند.
این نتایج به شیب مدار که دقیقاً شناختهشده نیست و به چگونگی تعریف لبهٔ ستاره بستگی دارند. در سال 2018 گروهی که آخرین گرفت آن را بررسی میکرد، شعاع کوچکتری، حدود 1,000 برابر شعاع خورشید، به کار برد. برآوردی در سال 2019 بر پایهٔ فاصلهٔ ستاره فقط حدود 390 برابر شعاع خورشید به دست داد. اما فاصلههایی که برای ستارههایی از این دست اندازهگیری میشوند قابل اعتماد نیستند، زیرا حرکت مداری و اندازهٔ بزرگ آنها اندازهگیری را مختل میکند.
ویوی قیفاووس A ستارهٔ متغیر هم هست. مانند دیگر ابرغولهای سرخ، روشنایی آن خودبهخود تغییر میکند، با دورهای اصلی حدود 150 روز.
در سال 2018، ویوی قیفاووس درخشانترین جفت گرفتی شناختهشدهٔ آسمان بود که ابرغولی سرخ از این نوع دارد. همدم آن ستارهای داغ از نوعی است که اخترشناسان آن را B اولیه مینامند و شعاعش بسیار کوچکتر از شعاع ابرغول است. مطالعهای که در سال 1977 منتشر شد، جرم هر ستاره را حدود 20 برابر جرم خورشید یافت. این دو در مداری کشیده و بیضیشکل میچرخند و میانگین فاصلهٔ آنها از یکدیگر حدود پنج برابر شعاع ابرغول است.
آخرین گرفت کلی در اکتبر 2017 آغاز شد و حدود یک سال و نیم طول کشید. انتظار میرود گرفت بعدی حدود سال 2038 رخ دهد. چون همدم هنگام عبور از پشت لایههای بیرونی ابرغول از میان آنها میدرخشد، گرفتها به اخترشناسان فرصت میدهند جو و باد یک ابرغول سرخ را بررسی کنند.
ابرغول گاز را در بادی کند، با سرعت حدود 20 کیلومتر بر ثانیه، از خود میریزد و هر 670,000 سال تقریباً معادل جرم یک خورشید را از دست میدهد. بخشی از این گاز روی همدم فرو میریزد و آنجا در نور سرخ هیدروژن بهشدت میدرخشد. در نوامبر 1997، تلسکوپ فضایی هابل نخستین مشاهدات فرابنفش از یکی از گرفتهای کلی این سامانه را انجام داد و تا سال 2003 آن را زیر نظر داشت.