قوری راسل چقدر بزرگ است؟

قوری راسل قوری‌ای خیالی است که فیلسوف برتراند راسل در سال 1952 برای روشن‌کردن نکته‌ای دربارهٔ اثبات توصیف کرد. او قوری چینی‌ای را تصور کرد که جایی میان زمین و مریخ به دور خورشید می‌گردد. راسل هرگز اندازه‌ای برای آن تعیین نکرد؛ بنابراین 25 سانتی‌متری که در بالا نشان داده شده، اندازه‌ای فرضی برای یک قوری خانگی است. این اندازه از نوک لولهٔ قوری تا پشت دسته گرفته شده است.

اندازه

چون قوری خیالی است، اندازهٔ واقعی ندارد که بتوان آن را اندازه گرفت. مقالهٔ راسل فقط آن را قوری‌ای چینی در مداری بیضوی به دور خورشید توصیف می‌کند که «آن‌قدر کوچک است که حتی قدرتمندترین تلسکوپ‌های ما هم نمی‌توانند آن را آشکار کنند.» هر اندازه‌ای انتخابی است و این سایت از پهنای تصویر قوری خود استفاده می‌کند.

فضایی که راسل برگزید، در برابر قوری بسیار عظیم است. به‌طور میانگین، مدار زمین و مدار مریخ حدود 78 میلیون کیلومتر از هم فاصله دارند.

مقایسهٔ اندازه

قوری با 25 سانتی‌متر پهنا تقریباً به پهنای یک توپ بسکتبال است؛ این توپ جسم کوچک‌تر بعدی در این سایت است.
فردی با قد 1.7 متر تقریباً هم‌قد هفت قوری است که روی هم چیده شده باشند.
اگر حدود 51 میلیون قوری پهلو به پهلو قرار می‌گرفتند، پهنای زمین را می‌پوشاندند.
حدود 310 میلیارد قوری لازم می‌بود تا فاصلهٔ میان مدارهای زمین و مریخ را بپوشاند.
اگر قوری از فاصلهٔ 78 میلیون کیلومتری دیده می‌شد، به همان اندازه کوچک به نظر می‌رسید که یک تار موی انسان از فاصلهٔ حدود 31,000 کیلومتری، یعنی دو و نیم برابر پهنای زمین.

استدلال راسل

برتراند راسل (1872–1970) فیلسوفی بریتانیایی بود که در منطق و ریاضیات کارهای پیشگامانه انجام داد و در سال 1950 جایزهٔ نوبل ادبیات را برد. در سال 1952 یک مجلهٔ لندنی به نام Illustrated از او مقاله‌ای دربارهٔ وجود خدا خواست. او مقاله را نوشت، اما مجله هرگز آن را چاپ نکرد. این مقاله نخستین بار در سال 1997 در یکی از جلدهای مجموعه‌مقالات او منتشر شد.

قوری در بخشی از مقاله می‌آید که دربارهٔ این است که چه کسی باید چه چیزی را ثابت کند. راسل استدلال کرد که وظیفهٔ اثبات یک ادعا بر عهدهٔ کسی است که آن را مطرح می‌کند، نه کسی که در آن تردید دارد. هیچ‌کس نمی‌توانست وجود قوری او را رد کند، چون دیده نمی‌شد، اما این دلیلی برای باور به آن نبود.

راسل سپس تصور کرد که قوری در کتاب‌های باستانی توصیف شده و هر هفته به‌عنوان حقیقتی مقدس آموزش داده می‌شود. به نوشتهٔ او، در آن صورت تردید در آن عجیب‌وغریب به نظر می‌رسید. او از این قیاس استفاده کرد تا استدلال کند که صرف اینکه بسیاری از مردم به باوری معتقدند، آن باور را معقول نمی‌کند.