570 eksametroj!
La Kirla galaksio estas spirala galaksio, kiu troviĝas ĉirkaŭ 28 milionojn da lumjaroj de la Tero, en la konstelacio Ĉashundoj. Ĝia disko estas ĉirkaŭ 60 000 lumjarojn larĝa. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro, kaj ĝi egalas al ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. La disko de la Kirla galaksio estas turnita rekte al la Tero, kaj pli malgranda galaksio, NGC 5195, troviĝas ĉe la fino de unu el la spiralaj brakoj de la Kirla galaksio.
Galaksio ne havas klare difinitan randon, do ĝia larĝo dependas de tio, kiom malforta brilo estas enkalkulata. Se oni mezuras ĝis norma malforta nivelo de heleco, la disko de la Kirla galaksio estas ĉirkaŭ 7,7 arkminutojn larĝa sur la ĉielo, ĉirkaŭ kvarono de la larĝo de la plena Luno. Arkminuto estas sesdekono de grado. Je la distanco de la galaksio tio egalas al ĉirkaŭ 60 000 lumjaroj, la sama nombro, kiun donas NASA.
Ne ĉiuj katalogoj konsentas pri tio, kie situas la malforta rando. Alia norma katalogo de helaj galaksioj donas al la Kirla galaksio larĝon de 11,2 arkminutoj, kio signifus, ke ĝi estas ĉirkaŭ 90 000 lumjarojn larĝa.
La distanco estis mezurita en 2016 per la Kosmoteleskopo Hubble. La plej helaj ruĝaj gigantaj steloj en galaksio ĉiuj atingas ĉirkaŭ la saman veran helecon, do ilia ŝajna heleco montras, kiom for ili troviĝas. Per tiu metodo la Kirla galaksio troviĝas ĉirkaŭ 28 milionojn da lumjaroj for. Pli fruaj taksoj variis de ĉirkaŭ 16 ĝis 40 milionoj da lumjaroj, kaj la sama angulo sur la ĉielo signifas pli larĝan galaksion, se ĝi estas pli malproksima.
La Kirla galaksio estas spirala galaksio kun grandioza desegno, tio estas galaksio kun elstaraj, bone formitaj spiralaj brakoj. Kelkaj astronomoj pensas, ke ĝiaj brakoj elstaras tiel klare pro proksima renkontiĝo kun NGC 5195. La gravito de la pli malgranda galaksio tiras la brakon, apud kiu la pli malgranda galaksio situas, kaj tiu tiro ekigas la naskiĝon de novaj steloj.
Bildoj de Hubble montras, ke NGC 5195 pasas malantaŭ la Kirla galaksio, se oni rigardas de la Tero. De centoj da milionoj da jaroj NGC 5195 preterglitas la pli grandan galaksion.
La brakoj de la Kirla galaksio estas longaj strioj de steloj kaj gaso, miksitaj kun polvo. La brakoj kunpremas hidrogenan gason, formante aretojn de novaj steloj. Infraruĝaj bildoj de Hubble trovis centojn da malgrandaj amasetoj de steloj, kaŝitaj en la polvo, ĉiu ĉirkaŭ 65 lumjarojn larĝa.
En 2023 la Kosmoteleskopo James Webb montris malhelajn vezikojn en la gaso de la Kirla galaksio, kavigitajn de energio, kiu elverŝiĝas el la steloj de la galaksio. La bildoj estas parto de esploro pri tio, kiel junaj stelaretoj eliĝas el la nuboj de gaso kaj polvo, kiuj formis ilin.
Charles Messier malkovris la Kirlan galaksion en 1773, kaj ĝi estas konata ankaŭ kiel Messier 51 aŭ M51. Ĝi estas unu el la plej helaj galaksioj sur la ĉielo, kaj ĝi estas videbla per bona binoklo.