400 nanometroj!
Viola estas la koloro de la plej mallongaj ondolongoj de lumo, kiujn homoj povas vidi. La esplorilo montras violan lumon kun ondolongo de 400 nanometroj, proksime al la plej mallonga, kiun homaj okuloj povas percepti. Nanometro estas miliardono de metro.
Lumo vojaĝas kiel ondo, kaj ĝia ondolongo estas la distanco de unu kresto de la ondo ĝis la sekva. Ĉiu koloro de lumo havas malsaman ondolongon. Kiam blanka lumo trapasas prismon, la koloroj disiĝas en ĉielarkon, kun ruĝa ĉe unu fino kaj viola ĉe la alia.
Homaj okuloj tipe perceptas ondolongojn de ĉirkaŭ 380 ĝis 700 nanometroj. Viola troviĝas ĉe la mallonga fino, ĉe ĉirkaŭ 380 nanometroj, kaj ruĝa ĉe la longa fino, ĉe ĉirkaŭ 700 nanometroj. Do 400 nanometroj estas viola lumo proksime de la rando de tio, kion homoj povas vidi.
Tiu rando ne estas akra. La Internacia Komisiono pri Lumigado, kiu starigas normojn por mezurado de lumo, diras, ke ne ekzistas precizaj limoj de videbla lumo. Tio okazas, ĉar tre helaj fontoj foje videblas ĉe ondolongoj pli mallongaj ol 400 nanometroj. La komisiono situigas la mallongan limon ie inter 360 kaj 400 nanometroj.
Konusaj ĉeloj en la okulo agas kiel riceviloj agorditaj al la mallarĝa bando de videblaj ondolongoj. La okulo respondas multe malpli al viola ol al la mezo de tiu bando. En taglumo lumo de 400 nanometroj aspektas nur ĉirkaŭ 2 500 fojojn malpli hela ol la sama potenco de verda lumo de 555 nanometroj, la ondolongo, al kiu la okulo estas plej sentema. Tial viola lumo aspektas malhela apud verda lumo de la sama potenco.
Lumo kun ondolongoj pli mallongaj ol viola nomiĝas ultraviola lumo. La bando apud videbla lumo, UV-A, etendiĝas de 315 ĝis 400 nanometroj. Kelkaj insektoj, kiel burdoj, povas vidi proksiman ultraviolan lumon, kiun homaj okuloj normale ne povas vidi.
En 1801 Johann Ritter montris, ke tiu nevidebla lumo ekzistas. Li sciis, ke fotografia papero nigriĝas pli rapide en blua lumo ol en ruĝa lumo. Li metis paperon preter la viola fino de la spektro, kie neniu lumo videblis, kaj ĝi tamen nigriĝis.