12 femtometroj!
Urania kerno estas la centro de atomo de uranio. Ĝi enhavas 92 protonojn kaj, en uranio-238, la plej ofta speco, 146 neŭtronojn. Ĝi estas ĉirkaŭ 12 femtometrojn larĝa, mezurite kiel la duobla ŝarga radiuso, la averaĝa radiuso de ĝia elektra ŝargo. Femtometro estas milionono de miliardono de metro (10−15 metroj).
Kerno ne havas malmolan randon, tial ĝia grando estas donata kiel ŝarga radiuso. Por uranio-238 tabelo de kernaj radiusoj, kiun tenas la Internacia Atomenergia Agentejo (IAEA), donas 5,857 femtometrojn, konatajn kun precizeco pli bona ol 0,1 %. Tio signifas, ke la kerno estas 11,7 femtometrojn larĝa. Uranio-235, kiu havas tri neŭtronojn malpli, estas tre iomete pli malgranda, 11,67 femtometrojn larĝa.
Urania kerno havas multe pli da neŭtronoj ol da protonoj. Protonoj puŝas unu la alian per sia elektra ŝargo, dum ĉiuj protonoj kaj neŭtronoj tiras siajn plej proksimajn najbarojn per la forta nuklea forto. En peza kerno la ekstraj neŭtronoj necesas, por ke la elektra puŝo ne disrompu ĝin.
Uranio-238 estas radioaktiva, sed ĝi disfalas ekstreme malrapide. Ĝia duoniĝotempo, la tempo, post kiu duono de specimeno disfalis, estas 4,47 miliardoj da jaroj. La Tero estas ĉirkaŭ 4,54 miliardojn da jaroj aĝa, do ĉirkaŭ duono de la uranio-238, kun kiu la Tero formiĝis, ankoraŭ estas ĉi tie.
Uranio-238 disfalas elĵetante alfa-partiklon, kiu estas heliuma kerno. Sekvas ĉeno de pliaj disfaloj, finiĝanta ĉe plumbo-206. Geologoj uzas tiun ĉenon, kaj similan, kiu komenciĝas ĉe uranio-235, por mezuri la aĝon de rokoj kaj de la Tero mem.
Uranio-235 konsistigas ĉirkaŭ 0,72 % de natura uranio. Ĝiaj kernoj facile disfendiĝas, kiam neŭtrono frapas ilin. Ĉiu disfendiĝo liberigas energion kaj pliajn neŭtronojn, kiuj povas disfendi aliajn kernojn en ĉenreakcio. Atomcentraloj en Usono kontrolas tiun reakcion por produkti varmon por elektro, uzante fuelon riĉigitan ĝis 3–5 % da uranio-235.