180 eksametroj!
La Malgranda Magelana Nubo estas nana galaksio, unu el la galaksioj, kiuj orbitas la Laktan Vojon, ĉirkaŭ 200 000 lumjarojn for de la Tero. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro; tio estas ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. Mezurite ĝis norma malforta brilnivelo, la galaksio estas ĉirkaŭ 19 000 lumjarojn longa. Ĝi estas videbla per nuda okulo el la suda hemisfero.
La lumo de galaksio malfortiĝas iom post iom direkte al ĝiaj randoj. Por kompari galaksiojn juste, astronomoj ofte mezuras ĉiun ĝis la sama tre malforta brilnivelo. La larĝo mezurita tiel nomiĝas D25.
Du gravaj katalogoj de galaksioj, de 1991 kaj 2003, ambaŭ donas al la Malgranda Magelana Nubo valoron D25 de 316 arkminutoj, ĉirkaŭ 5,3 gradoj de la ĉielo. Arkminuto estas sesdekono de grado. En la alia direkto la galaksio estas pli mallarĝa: 186–234 arkminutoj.
Por ŝanĝi angulon sur la ĉielo en veran grandon, necesas la distanco. Studo de 2020 uzis eklipsajn duoblajn stelojn, parojn de steloj, kiuj pasas unu antaŭ la alia dum ili orbitas.
La studo lokis la centron de la galaksio 62 440 parsekojn for; parseko estas ĉirkaŭ 3,26 lumjaroj. Tiu distanco estas ĉirkaŭ 204 000 lumjaroj. Je tiu distanco la galaksio estas ĉirkaŭ 5 700 parsekojn (19 000 lumjarojn) longa kaj 11 000–14 000 lumjarojn larĝa.
La galaksio estas ankaŭ profunda: ĝi etendiĝas longe direkte al la Tero kaj for de la Tero. En la sama studo la plej proksimaj kaj la plej foraj el la mezuritaj steloj diferencis laŭ distanco je ĉirkaŭ 10 000 parsekoj (33 000 lumjaroj). Vidata de la Tero, la galaksio estas etendita kaj forte klinita.
La plej frua konservita noto pri la Magelanaj Nuboj troviĝas en la Libro de la fiksaj steloj, verkita en 964 de la persa astronomo Abd al-Rahman al-Sufi. La Malgranda Magelana Nubo estas nomita laŭ la esploristo Ferdinando Magelano. Navigistoj, inter ili Magelano, uzis ĝin kiel helpilon por trovi sian vojon trans la oceanojn.
Astronomoj nomas metaloj ĉiujn elementojn pli pezajn ol hidrogeno kaj heliumo. La Malgranda Magelana Nubo havas malpli da metaloj ol la Lakta Vojo: en ĝiaj steloj la proporcio de fero kompare kun hidrogeno estas ĉirkaŭ dekono de tiu de la Suno. Ĝiaj kondiĉoj similas tiujn en galaksioj ĉirkaŭ 2 ĝis 3 miliardojn da jaroj post la Praeksplodo, kiam la universo formis stelojn plej rapide. Tial ĝi estas proksima loko por studi, kiel steloj formiĝis tiam.
Ĝia plej aktiva stelformada regiono estas NGC 346, la sola masiva stelamaso en la galaksio, kiu ankoraŭ rapide formas stelojn. Ĉar polvo konsistas plejparte el metaloj, astronomoj atendis tie malmulte da polvo. En 2023, tamen, la Kosmoteleskopo James Webb trovis polvon en la diskoj ĉirkaŭ junaj steloj en NGC 346; tio estis la unua fojo, ke oni detektis polvon en ĝuste tiaj diskoj. La teamo sugestis, ke ŝtonaj planedoj eble formiĝis pli frue en la historio de la universo, ol astronomoj pensis.