2.5 nanometroj!
Fosfolipido estas tia grasosimila molekulo, el kiu ĉelmembranoj estas ĉefe konstruitaj. Ĝi havas kapon, kiun akvo altiras, kaj du vostojn, kiuj evitas akvon. De la ekstera rando de la kapo ĝis la pintoj de la vostoj unu fosfolipido estas ĉirkaŭ 2,5 nanometrojn longa, kaj nanometro estas miliardono de metro.
La kapo de fosfolipido estas grupo, kiu enhavas fosfaton, kunligita kun malgranda molekulo nomata glicerolo. La du vostoj estas grasacidoj, longaj ĉenoj de karbonaj kaj hidrogenaj atomoj, kutime 10–20 karbonatomojn longaj. Ĉiu karbono aldonas ĉirkaŭ 0,13 nanometrojn al la longo de vosto.
La preciza longo dependas de la vostoj kaj de tio, kiel ili kuŝas. En viva membrano la vostoj estas fluidaj, fleksiĝante kaj serpentumante. Referenca libro pri ĉela biologio donas 2 nanometrojn de la kapo ĝis la vosto por tipa fosfolipido.
Mezuradoj reviziitaj en 2000 trovis, ke tavolo de fosfatidilkolino, ofta fosfolipido, estas ĉirkaŭ 2,2–2,3 nanometrojn dika, kiam ĝi estas fluida, kaj 2,6 nanometrojn en pli malvarma, ordigita formo kun pli rektaj vostoj. La tavolo estas unu molekulon profunda, do tiom malproksimen atingas unu molekulo de la mezo de membrano ĝis la surfaco de la membrano. Ĉiu molekulo en fluida tavolo okupas ĉirkaŭ 0,6–0,7 kvadratajn nanometrojn de la surfaco. Tial taksoj pri la longo varias de ĉirkaŭ 2 ĝis 2,6 nanometroj.
Ĉar iliaj kapoj estas altirataj de akvo kaj iliaj vostoj ne, fosfolipidoj en akvo aranĝiĝas kun la vostoj turnitaj unu al la alia kaj la kapoj turnitaj eksteren. Ili formas duoblan tavolon, kiu apartigas la akvon sur unu flanko disde la akvo sur la alia. Kiam oni varmigas fosfolipidojn en akvo, ili kutime formas per si mem etajn sferojn, kun la kapoj ekstere kaj la vostoj ene.
La formo de la vostoj helpas teni membranojn fluidaj. Vosto, kiu havas nur simplajn ligojn inter siaj karbonaj atomoj, estas sufiĉe rekta. Duobla ligo kaŭzas en la vosto kurbiĝon de ĉirkaŭ 30 gradoj, kaj tiuj kurbiĝoj puŝas najbarajn molekulojn for unu de la alia. Tio malhelpas, ke membrano rigidiĝu en malvarmo.
Benjamin Franklin verŝis ne pli ol unu kuleretplenon da oleo sur lageton proksime de Londono kaj rigardis, kiel ĝi disvastiĝas sur areo de eble duono de akreo. La oleo formis tavolon unu molekulon dikan. La molekuloj de la oleo estas similaj laŭ karaktero al tiuj, kiuj konsistigas ĉiun tavolon de ĉelmembrano.
Kulereto enhavas ĉirkaŭ 5 kubajn centimetrojn, kaj duono de akreo estas ĉirkaŭ 2 000 kvadrataj metroj, do la tavolo estis proksimume 2,5 nanometrojn dika. Agnes Pockels poste inventis manieron fari tiajn unuopajn tavolojn en la laboratorio, kio ebligis al sciencistoj precize determini la grandon de molekuloj.