3,600 kilometroj!
Iono estas la plej interna el la kvar grandaj lunoj de Jupitero, kaj ĝi havas diametron de ĉirkaŭ 3 640 kilometroj. Tio estas ĝia meza diametro, iom pli ol la larĝo de la Luno. Iono estas la plej vulkane aktiva mondo en la Sunsistemo.
Laŭ NASA, la meza radiuso de Iono estas 1 821,5 kilometroj, do ĝia meza diametro estas ĉirkaŭ 3 640 kilometroj. La meza diametro estas la larĝo de perfekta sfero kun la sama volumeno. Iono estas la tria plej granda el la lunoj de Jupitero, post Ganimedo kaj Kalisto.
La surfaco de Iono ne restas senmova. Iono orbitas Jupiteron en distanco de ĉirkaŭ 422 000 kilometroj, kaj la gravito de Jupitero kaŭzas tajdojn en la solida grundo de Iono. La surfaco leviĝas kaj malleviĝas je ĝis 100 metroj. Sur Tero la plej grandaj oceanaj tajdoj leviĝas kaj malleviĝas je ĉirkaŭ 18 metroj, kaj tiuj estas en akvo, ne en roko.
Iono havas centojn da vulkanoj, kaj kelkaj ĵetas lafajn fontanojn altajn je dekoj da kilometroj. Ilia varmo venas de ŝnurtirado. La grandega gravito de Jupitero tiras Ionon, kaj same faras du pli foraj lunoj, Eŭropo kaj Ganimedo.
La tri lunoj moviĝas en regula ritmo: dum ĉiu orbito de Ganimedo Eŭropo faras du kaj Iono faras kvar. Iliaj ripetiĝantaj tiroj tenas la orbiton de Iono longforma, tial la distanco de Iono for de Jupitero daŭre ŝanĝiĝas. La ŝanĝiĝantaj tajdoj varmigas la internaĵon de Iono, kaj fandita roko eskapas al la surfaco. Lafo plenigas kraterojn kaj disvastigas novajn ebenaĵojn, tial la surfaco de Iono senĉese renoviĝas.
Galileo Galilei malkovris Ionon la 8-an de januaro 1610, kune kun tri aliaj lunoj de Jupitero. Ili estis la unuaj lunoj trovitaj ĉirkaŭ planedo krom Tero. La unuaj signoj pri la vulkanoj de Iono aperis en 1979, kiam la kosmosondilo Voyager 1 de NASA kaptis unu vulkanon dum erupcio.