How big is Homunkulus-nebulozo?

La Homunkulus-nebulozo estas nubo de gaso kaj polvo, elĵetita de la giganta duobla stelo Eta Kareno dum enorma erupcio en la 1840-aj jaroj. Ĝi havas du rondajn lobojn, unu ĉe ĉiu flanko de la stelo, kaj estas ĉirkaŭ 6,5 bilionojn da kilometroj longa de la pinto de unu lobo ĝis la pinto de la alia. Tio estas ĉirkaŭ 0,7 lumjaroj. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro: ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj.

Grando

Ĉiu lobo estas maldika, kava veziko. En 2006 la astronomo Nathan Smith mapis ilian veran tridimensian formon, mezurante la rapidojn de lumantaj hidrogenaj molekuloj tra la nebulozo. Smith trovis, ke ĉiu lobo etendiĝas ĉirkaŭ 21 700 astronomiajn unuojn for de la stelo laŭ la akso de la nebulozo kaj estas ĝis ĉirkaŭ 20 000 astronomiajn unuojn larĝa. Unu astronomia unuo estas la meza distanco de la Tero al la Suno, ĉirkaŭ 150 milionoj da kilometroj.

Vidata de la Tero, la nebulozo estas ĉirkaŭ 18 ĝis 20 arksekundojn longa, kaj arksekundo estas 1/3 600 de grado. Por ŝanĝi tiun angulon en longon, necesas la distanco. La sama studo donis ĉirkaŭ 7 700 lumjarojn, plus-minus ĉirkaŭ 2 %. La distanco venas de la nebulozo mem: ĝia ekspansio mezureblas kaj laŭ la ĉielo kaj direkte al la Tero aŭ for de la Tero, kaj ĉe simetria formo la du rezultoj devas konsenti.

La ekstera haŭto de la loboj estas nur ĉirkaŭ 300 ĝis 600 astronomiajn unuojn dika, tio estas 2 ĝis 3 % de ilia radiuso. Plejparto de la maso de la nebulozo troviĝas en tiu haŭto, kaj la tuta nebulozo entenas pli ol 10 fojojn la mason de la Suno.

Komparoj de grando

De unu fino al la alia la nebulozo estas ĉirkaŭ 43 000 fojojn la meza distanco de la Tero al la Suno.
Ĝi estas ĉirkaŭ du trionojn de lumjaro longa.
Ĝi estas ĉirkaŭ 3,6 fojojn la distanco de Proksima Centaŭro al Alfa Centaŭro A.
Se la Suno ŝrumpus ĝis la grando de korbopilko, la Homunkulus estus ĉirkaŭ 1 100 kilometrojn longa.
La pintoj de la loboj moviĝas for de la stelo kun rapido de ĉirkaŭ 650 kilometroj sekunde. Je tia rapido io povus trairi la distancon de la Tero al la Luno en ĉirkaŭ 10 minutoj.

La Granda Erupcio

En la komenco de la 19-a jarcento Eta Kareno estis malbrila, nerimarkinda stelo, sed ĝi fariĝis pli kaj pli brila. Jam en aprilo 1843 ĝi estis la dua plej brila stelo en la ĉielo, superbrilata nur de Siriuso, kiu estas preskaŭ mil fojojn pli proksima al la Tero. Poste ĝi paliĝis, kaj jam en la 20-a jarcento oni ne plu povis vidi ĝin sen teleskopo. Astronomoj nomas tiun erupcion la Granda Erupcio.

Mezuradoj de la rapideco, kun kiu la Homunkulus kreskas, montras, ke ĝia gaso estis elĵetita ĉirkaŭ 1847, meze de la erupcio. Eta Kareno travivis kaj denove videblas per nuda okulo en malluma nokto. Astronomoj atendas, ke la pli granda el la du steloj de Eta Kareno iam en la estonteco eksplodos kiel supernovao, tio estas la eksplodo, kiu finas la vivon de tre masiva stelo.

Kiel ĝi ricevis sian nomon

Inter 1900 kaj 1930 astronomoj rimarkis malgrandajn objektojn tuj apud Eta Kareno, kio estis la unua signo, ke Eta Kareno estas pli ol ununura lumpunkto. Ĉirkaŭ 1950 oni ekkonis la nubon kiel nebulozon. La astronomo Gaviola nomis ĝin Homunkulus, ĉar sur la fotoj de Gaviola ĝi aspektis kiel malgranda, iom dika hometo. Bildoj de la Kosmoteleskopo Hubble poste montris la du lobojn de la nebulozo kun fajnaj detaloj.