How big is Viruso de hepatito B?

La viruso de hepatito B estas la viruso, kiu kaŭzas hepatiton B, infekton de la hepato. Kompleta, infekta partiklo de la viruso estas sfero kun diametro de ĉirkaŭ 42 nanometroj, kaj nanometro estas miliardono de metro. Tiu diametro inkluzivas la tutan partiklon, ankaŭ ĝian eksteran envolvaĵon.

Grando

Kompletaj partikloj de hepatito B nomiĝas Dane-partikloj, laŭ la ĉefa aŭtoro de artikolo de 1970, en kiu ili estis priskribitaj en bildoj de elektrona mikroskopo. Recenzaj artikoloj pri la viruso donas ilian diametron kiel 42 nanometrojn. La Internacia Komitato pri Taksonomio de Virusoj (ICTV), kiu klasifikas virusojn, donas amplekson de 40–45 nanometroj.

Ĉiu partiklo havas du tavolojn. La ekstera estas envolvaĵo el grasaj molekuloj, nomataj lipidoj, en kiu estas enigitaj tri specoj de surfaca proteino. Ene de la envolvaĵo troviĝas proteina ŝelo, nomata nukleokapsido, kun diametro de 32–36 nanometroj. La nukleokapsido enhavas la genetikan materialon de la viruso: ringon de DNA, ĉirkaŭ 3 200 bazojn longan, nur parte duoblafadenan.

Komparoj de grando

Viruso de hepatito B estas ĉirkaŭ 2,5 fojojn pli larĝa ol porka cirkoviruso, viruso de porkoj kun diametro de ĉirkaŭ 17 nanometroj. Laŭ volumeno la viruso de hepatito B estas ĉirkaŭ 15 fojojn pli granda ol la cirkoviruso.
En 1873 Ernst Abbe kalkulis, ke ordinara lummikroskopo ne povas distingi detalojn pli malgrandajn ol ĉirkaŭ 200 nanometroj. Viruso de hepatito B estas ĉirkaŭ kvinono de tiu limo, tro malgranda por ke tia mikroskopo montru ĝian formon.
Ĉirkaŭ 1 900–2 400 virusoj de hepatito B, vicigitaj unu apud alia, atingus la dikecon de homa haro, kiu estas 80 000–100 000 nanometrojn dika.
Se viruso de hepatito B kaj homa haro pligrandiĝus unu milionon da fojoj, la viruso havus diametron de 4,2 centimetroj, kaj la haro estus 80–100 metrojn dika.

Malplenaj partikloj

Infektitaj hepataj ĉeloj ankaŭ liberigas partiklojn, kiuj enhavas nek nukleokapsidon nek DNA, tial ili ne povas kaŭzi infekton. Ili konsistas el surfacaj proteinoj, enigitaj en lipida membrano prenita de la ĉelo. Kelkaj estas sferoj kun diametro de 16–25 nanometroj, kaj aliaj estas filamentoj, aŭ fadenoj, ĉirkaŭ 20 nanometrojn larĝaj kaj de varia longo.

Tiuj malplenaj partikloj multe superas la kompletajn virusojn laŭ nombro: laŭ recenza artikolo de 2025 ili estas 1 000 ĝis 100 000 fojojn pli multaj. La malplenaj partikloj sorbas la antikorpojn, kiujn la imunsistemo produktas kontraŭ la surfacaj proteinoj, kaj tiel deturnas antikorpojn for de la infektaj partikloj. La surfacaj proteinoj de la malplenaj partikloj unue estis identigitaj kiel la „Aŭstralia antigeno“.

Infekto kaj vakcino

Hepatito B disvastiĝas per sango kaj aliaj korpaj fluidaĵoj, plej ofte de patrino al infano dum la naskiĝo. La solaj konataj naturaj gastigantoj de la viruso estas homoj kaj homsimioj. Plej multaj homoj ne havas simptomojn, kiam ili unue infektiĝas. Ĉe kelkaj tamen la infekto fariĝas kronika, tio estas longdaŭra, kaj povas konduki al gravaj hepataj malsanoj, inkluzive de cikatriĝo de la hepato, nomata cirozo, kaj hepata kancero.

La aĝo gravas. Ĉirkaŭ 95 % de infektitaj beboj kaj etaj infanoj disvolvas kronikan hepatiton, kontraste al malpli ol 5 % de infektitaj plenkreskuloj. La Monda Organizo pri Sano taksas, ke 240 milionoj da homoj vivis kun kronika hepatito B en 2024, kaj ke la malsano kaŭzis ĉirkaŭ 1,1 milionojn da mortoj tiun jaron. Vakcino, kutime donata baldaŭ post la naskiĝo, donas protekton de preskaŭ 100 %.