How big is Kaverna nebulozo?

La Kaverna nebulozo estas malforta nubo de brilanta gaso, kie formiĝas novaj steloj, ĉirkaŭ 2 400 ĝis 3 000 lumjarojn for de la Tero en la konstelacio Cefeo. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro; ĝi estas ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. NASA donas por la nebulozo etendon de ĉirkaŭ 40 lumjaroj, tio estas 380 bilionoj da kilometroj. Ĝia nomo venas de malhela malfermaĵo ĉirkaŭita de hela arko de gaso; la tuto aspektas kiel la buŝo de kaverno.

Grando

La Kaverna nebulozo estas emisia nebulozo, nubo de gaso, kiu elsendas propran lumon. La hela arko ĉe la buŝo de la kaverno estas H II-regiono, kie la hidrogeno brilas, ĉar stellumo deŝiris elektronojn de ĝiaj atomoj. La nebulozo estas malforta kaj disvastiĝinta, tial ĝiaj randoj malfacile spureblas.

Ĝia grando dependas ankaŭ de ĝia distanco, kiu estas necerta. NASA metas la nebulozon ĉirkaŭ 3 000 lumjarojn for, dum studoj pri la ĉirkaŭa stelformiĝa regiono uzas ĉirkaŭ 2 400 ĝis 2 600 lumjarojn. Katalogo de 1959 listigas la nebulozon kiel 60 arkminutojn, aŭ 1 gradon, larĝan sur la ĉielo, kie arkminuto estas 1/60 de grado. Je 2 400 lumjaroj tio estas ĉirkaŭ 42 lumjaroj, kaj je 3 000 lumjaroj ĉirkaŭ 52.

Komparoj de grando

La Kaverna nebulozo estas ĉirkaŭ 1,7 fojojn pli larĝa ol la Nebulozo de Oriono, kiu estas ĉirkaŭ 24 lumjarojn larĝa.
Ĝia larĝo estas pli ol naŭ fojojn la distanco de la Suno ĝis Proksima Centaŭro, la plej proksima stelo.
Ĉirkaŭ 10 kopioj de la plej alta el la Kolonoj de Kreado, ĉiu ĉirkaŭ 4 lumjarojn longa, vicigitaj laŭlonge unu post alia, atingus la larĝon de la nebulozo.
Sur la ĉielo la nebulozo estas ĉirkaŭ dufoje pli larĝa ol la plena Luno.
Se la Kaverna nebulozo ŝrumpus ĝis la longo de maratono, kiu estas 42,195 kilometrojn longa, la orbito de Neptuno havus diametron de ĉirkaŭ 1 metro. Proksima Centaŭro estus ĉirkaŭ 4,5 kilometrojn for de la Suno.

Steloj kreitaj de stellumo

La Kaverna nebulozo estas parto de pli granda nubo de malvarmeta gaso kaj polvo, nomata Cefeo B. La hela arko markas la randon de tiu nubo, kie ĝi alfrontas grupon de junaj, varmaj steloj. Unu el ili, masiva stelo nomata HD 217086, lumigas la arkon de ekster la nubo.

Oni pensas, ke la radiado de tiu stelo ankaŭ kreas novajn stelojn. Ĝi pelas ondon de premo en la nubon; la ondo kunpremas gason, kaj tiel estiĝas steloj, dum la sama radiado forbolas la eksterajn tavolojn de la nubo.

Observoj per la Rentgena Observatorio Chandra de NASA kaj la Kosmoteleskopo Spitzer subtenas tiun ideon. Steloj ene de Cefeo B estas ĉirkaŭ 1 milionon da jaroj aĝaj, kaj 70–80 % el ili ankoraŭ havas diskojn de gaso kaj polvo, kie povas formiĝi planedoj. Pli ekstere la steloj estas 2–3 milionojn da jaroj aĝaj, kaj ankoraŭ pli ekstere 3–5 milionojn da jaroj aĝaj; tiuj pli aĝaj steloj havas malpli da diskoj. Tiu ŝablono estas tio, kion astronomoj atendas, se ondo de stelnaskiĝo moviĝas en la nubon.

Malfacila celo

La Kaverna nebulozo brilas je ĉirkaŭ magnitudo 8, laŭ brilskalo, kie pli malaltaj nombroj signifas pli grandan brilon. Ĝia lumo estas maldike disvastigita kaj havas malaltan kontraston, kio igas ĝin unu el la plej malfacile troveblaj objektoj en la katalogo de Caldwell, kie ĝi havas la numeron 9. La unua konata registro de ĝi venis en 1959, kiam la astronomo Stewart Sharpless identigis ĝin sur fotoj de ĉielesploro kaj listigis ĝin kiel numeron 155 en sia dua katalogo de H II-regionoj, donante al ĝi la nomon Sh2-155.

En 1995 la Kosmoteleskopo Hubble fotis malgrandan parton de la nebulozo proksime de la buŝo de la kaverno. Astronomoj serĉis planedoformantajn diskojn ĉirkaŭ ĝiaj junaj steloj, similajn al la diskoj, kiujn Hubble trovis en la Nebulozo de Oriono.