70 petametroj!
La Vezik-nebulozo estas ronda ŝelo de lumanta gaso, blovita en la spacon de varma, masiva stelo. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 9 000 lumjarojn for de la Tero en la konstelacio Kasiopeo. La veziko estas ĉirkaŭ 7,5 lumjarojn larĝa, tio estas ĉirkaŭ 70 bilionoj da kilometroj. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro, ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj.
La veziko aspektas preskaŭ perfekte ronda sur la ĉielo, ĉirkaŭ 3 arkminutojn larĝa, kie arkminuto estas 1/60 de grado. Ĝia vera larĝo dependas de ĝia distanco.
Studo de 2019 prenis la distancon al ĝia stelo de la kosmoŝipo Gaia, ĉirkaŭ 2 700 parsekoj. El tio la studo trovis diametron de 2,3 parsekoj, plus aŭ minus 0,2. Parseko estas ĉirkaŭ 3,26 lumjaroj, do la veziko estas ĉirkaŭ 7,5 lumjarojn larĝa.
Pli posta datumeldono de Gaia lokas la stelon iom pli for, ĉirkaŭ 2 800 parsekojn aŭ 9 200 lumjarojn, kio signifus, ke la veziko estas ĉirkaŭ 8 lumjarojn larĝa. Pli fruaj priskriboj de NASA kaj de la Eŭropa Kosma Agentejo donis pli malgrandajn distancojn, inter 7 000 kaj 8 000 lumjaroj. Laŭ ili la larĝo estis inter 6 kaj 10 lumjaroj.
La stelo, nomata BD+60°2522, estas juna, tre hela kaj masiva, de la speco, kiun astronomoj nomas O-tipa. Studo de 2020 taksis, ke la stelo havas ĉirkaŭ 27 fojojn la mason de la Suno. Ĝia surfaca gaso estas tiel varma, ke ĝi fluas for en la spacon kiel stela vento. La sama studo mezuris la rapidon de la vento je ĉirkaŭ 2 000 kilometroj sekunde, tio estas ĉirkaŭ 7 milionoj da kilometroj hore.
La vento balaas la malvarman gason antaŭ si, kiel neĝoplugilo amasigas neĝon, kaj la balaita gaso formas la eksteran randon de la veziko. La stelo troviĝas ekster la centro. Unu klarigo estas, ke ĉe unu flanko la ŝelo renkontas pli densan malvarman gason. La stelo estas ĉirkaŭ kvar milionojn da jaroj aĝa kaj verŝajne eksplodos kiel supernovao, la eksplodo de masiva stelo, post 10–20 milionoj da jaroj.
William Herschel malkovris la Vezik-nebulozon en novembro 1787. Ĝi estas tiel granda sur la ĉielo, ke fruaj bildoj de la Kosmoteleskopo Hubble montris nur partojn de ĝi. En 2016, por marki 26 jarojn en orbito, Hubble kombinis kvar bildojn por montri la tutan vezikon en unu bildo unuafoje.