How big is Barnarda buklo?

La Buklo de Barnard estas giganta, malforta arko de lumanta hidrogena gaso en la konstelacio Oriono. Ĝi kurbiĝas ĉirkaŭ la orienta flanko de la Zono kaj la Glavo de Oriono, kaj ĝi etendiĝas ĉirkaŭ 330 lumjarojn de unu fino ĝis la alia. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro, ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. La buklo troviĝas proksimume 1 300–1 400 lumjarojn for de la Tero.

Grando

La Buklo de Barnard estas arko, la rando de maldika ŝelo el gaso, vidata de flanke, tial ĝia grando estas la distanco de unu fino de la arko ĝis la alia. Vidata de la Tero, la arko etendiĝas ĉirkaŭ 14 gradojn sur la ĉielo. Kiom granda tio estas en la spaco, dependas de tio, kiom for estas la buklo.

Studo de 2023 uzis por la buklo distancon de 400 parsekoj, kaj parseko estas ĉirkaŭ 3,26 lumjaroj. Je tiu distanco 14 gradoj de la ĉielo respondas al proksimume 100 parsekoj, aŭ ĉirkaŭ 330 lumjaroj. Studo de 2011 uzis distancon de 440 parsekoj kaj donis longon de 110 parsekoj, ĉirkaŭ 360 lumjaroj. Ambaŭ valoroj estas proksimumaj.

Komparoj de grando

Sur la ĉielo la Buklo de Barnard estas ĉirkaŭ 27 fojojn pli larĝa ol la plena Luno.
Se la Suno ŝrumpus ĝis la grando de korbopilko, la Buklo de Barnard estus ĉirkaŭ 530 000 kilometrojn larĝa, ĉirkaŭ 1,4 fojojn la distanco de la Tero al la Luno.
La Granda nebulozo en Kareno, giganta nubo de lumanta gaso en la Lakta Vojo, etendiĝas ĉirkaŭ 390–650 lumjarojn, ĉirkaŭ 1,2 ĝis 2 fojojn la longo de la Buklo de Barnard.
La Tarantula nebulozo en la Granda Magelana Nubo estas ĉirkaŭ tri fojojn pli longa ol la Buklo de Barnard.
La Bobelo de Oriono kaj Eridano, multe pli granda ŝelo de gaso ĉirkaŭ la steloj de Oriono, estas ĉirkaŭ 380 parsekojn (1 240 lumjarojn) longa, pli ol tri fojojn la longo de la buklo.

Kio igas ĝin lumi

Varmaj, masivaj steloj en la Zono kaj la Glavo de Oriono elsendas fortan ultraviolan lumon. Tiu lumo deŝiras elektronojn de la hidrogenaj atomoj en la buklo, kaj la gaso pro tio lumas per la ruĝa lumo de hidrogeno. La gaso estas varma, ĉirkaŭ 6 000 kelvinoj (ĉirkaŭ 5 700 gradoj Celsius), sed ekstreme maldensa. Ĉiu kubika centimetro, kubo kies flanko estas 1 centimetro, enhavas nur ĉirkaŭ du liberajn elektronojn.

Ĉar ĝia lumo estas tiel malforta, la buklo estis trovita nur sur fotoj: de W. H. Pickering en 1889 kaj de E. E. Barnard, laŭ kiu ĝi estas nomita, en 1894. Ĝi estas populara celo por la fotiloj de amatoraj astronomoj.

Kiel la buklo formiĝis

Masivaj steloj forpuŝas la gason ĉirkaŭ si per sia lumo, per ventoj de partikloj kaj, kiam ili mortas, per eksplodoj de supernovaoj. Longe oni opiniis, ke la Buklo de Barnard estas la hela orienta parto de la Bobelo de Oriono kaj Eridano, kiun la steloj de Oriono blovis dum milionoj da jaroj. Eble 10 ĝis 20 supernovaoj eksplodis en la regiono de Oriono dum la lastaj 12 milionoj da jaroj. Lastatempaj studoj sugestas, ke la buklo estas aparta, pli malgranda ŝelo, kuŝanta ene de la pli granda bobelo.

Studo de 2023 uzis tridimensiajn mapojn de la polvo ĉirkaŭ Oriono. La studo trovis, ke la buklo kongruas kun granda kavo ĉirkaŭ juna stelamaso nomata OBP-B1. La tri ĉefaj nuboj de malvarma gaso kaj polvo en Oriono, nomataj Oriono A, Oriono B kaj Lambda Orionis, situas sur la ŝelo de tiu kavo.

La studo konkludis, ke la lumo kaj ventoj de la stelamaso kaj almenaŭ unu supernovao verŝajne formis la buklon. La preciza origino de la buklo ankoraŭ estas debatata, pli ol 130 jarojn post ĝia malkovro.