110 pikometre!
Hidrojen atomu en basit atomdur: tek bir protonun tuttuğu tek bir elektron. Bohr yarıçapının iki katı olarak ölçüldüğünde yaklaşık 0,11 nanometre, yani 110 pikometre genişliğindedir. Bir nanometre bir metrenin milyarda biri, bir pikometre ise bir nanometrenin binde biridir.
Bir atomun keskin bir kenarı yoktur. Elektronu, bir gezegen gibi belirli bir yörüngeyi izlemez. Kuantum fiziği onu bunun yerine bir olasılık bulutu olarak tanımlar: elektronun çekirdekten belirli bir uzaklıkta bulunması en olasıdır, daha uzakta bulunması ise daha az olasıdır. Bu yüzden kimyacılar bir atomun büyüklüğünü birkaç biçimde tanımlar ve her biri farklı bir sayı verir.
Burada gösterilen değer, Bohr yarıçapının iki katıdır. 52,9 pikometre olan Bohr yarıçapı, elektronun protondan en büyük olasılıkla bulunduğu uzaklıktır. Bunun iki katı 106 pikometredir; yuvarlanınca 110 olur. Bu ad, 1913’teki atom modelinde elektronu tam olarak bu yarıçapta dairesel bir yörüngeye yerleştiren Niels Bohr’un onuruna verilmiştir.
Başka tanımlar başka büyüklükler verir. Bir molekülde birleşen iki hidrojen atomunun merkezleri birbirinden 74 pikometre uzaktadır. Van der Waals yarıçapı adı verilen bir başka ölçüt, birbirinden ayrı iki atomun birbirini itmeden önce ne kadar yaklaşabildiğine dayanır. Bu ölçüte göre bir hidrojen atomu yaklaşık 220–240 pikometre genişliğindedir.
Hidrojen, evrende en bol bulunan elementtir. Güneş, kütlece yaklaşık yüzde 75 hidrojendir. Güneş’in yüksek sıcaklıklarında hidrojen çekirdekleri kaynaşarak helyum oluşturur ve çok büyük miktarda enerji açığa çıkarır. Dünya’da hidrojenin çoğu suda bulunur.
Aynı elementin, farklı sayıda nötron içeren atomlarına izotop denir. Dünya’daki hidrojen atomlarının yüzde 99,97’sinden fazlasında çekirdek, nötronu olmayan tek bir protondur. 1931’de Harold Urey ve Columbia Üniversitesi’ndeki meslektaşları, kütlesi yaklaşık iki kat olan daha nadir bir biçimi, yani döteryumu saptadı.
Üçüncü bir biçim olan trityum, protonunun yanı sıra iki nötron da içerir. Radyoaktiftir ve herhangi bir örneğin yarısı her 12,3 yılda bozunur. Trityum doğal olarak atmosferin yüksek katmanlarında, kozmik ışınlar havadaki azot moleküllerine çarptığında oluşur.