How big is Ziarna lodowe?

W Stanach Zjednoczonych słowem „sleet” nazywa się ziarna lodowe: małe kulki lodu, które powstają, gdy krople deszczu lub stopione płatki śniegu zamarzają ponownie w drodze na ziemię. Z definicji ziarno lodowe ma 5 milimetrów średnicy lub mniej. Pokazane tu 5 milimetrów to górna granica tej definicji, czyli największy rozmiar, jaki może mieć ziarno lodowe.

Rozmiar

Granicę rozmiaru wyznaczają służby meteorologiczne. NOAA, amerykańska rządowa agencja do spraw pogody i oceanów, w swoim słowniku pojęć meteorologicznych definiuje ziarna lodowe jako mające średnicę 5 milimetrów lub mniej. Światowa Organizacja Meteorologiczna, która ustala standardy dla obserwatorów pogody na całym świecie, podaje, że jest to mniej niż 5 milimetrów. Grad, który powstaje w inny sposób, ma zwykle 5–50 milimetrów średnicy.

Ziarna lodowe są zwykle okrągłe lub nieregularne, a tylko rzadko mają kształt stożka. Ziarno powstałe z zamarzniętej kropli deszczu jest przezroczyste. Ziarno powstałe z płatka śniegu, który stopniał i znów zamarzł, jest częściowo przezroczyste, a częściowo mętne. Ziarna mogą też spadać sklejone ze sobą, najczęściej po dwa lub trzy.

Ziarno lodowe ma gęstość mniej więcej taką jak lity lód. Nie kruszy się łatwo, a odbija się od twardego podłoża z dźwiękiem, który można usłyszeć. National Weather Service, czyli Narodowa Służba Pogodowa NOAA, uznaje opad ziaren lodowych za silny, gdy pokrywają one grunt warstwą o grubości co najmniej 13 milimetrów, co zdarza się stosunkowo rzadko.

Porównania rozmiarów

Największe ziarna lodowe są nieco mniejsze od groszku, który według tabeli rozmiarów gradu NOAA ma 6,4 milimetra średnicy.
Około czterech największych ziaren ułożonych obok siebie zmieściłoby się na szerokości amerykańskiego centa, który ma 19 milimetrów średnicy.
Największe ziarno lodowe ma nieco większą szerokość niż długość mrówki mierzącej 4 milimetry.
W Stanach Zjednoczonych grad uznaje się za groźny, gdy osiąga 25 milimetrów średnicy, czyli pięciokrotność szerokości największego ziarna lodowego.
W 2026 roku największa bryła gradu odnaleziona w Stanach Zjednoczonych to ta, która spadła w Vivian w stanie Dakota Południowa 23 lipca 2010 roku. Miała 20 centymetrów średnicy. To około 40 razy więcej niż szerokość największego ziarna lodowego.

Jak powstają ziarna lodowe

Ziarna lodowe zaczynają się zwykle jako śnieg wysoko w chmurach zimowej burzy. Płatki śniegu opadają przez warstwę powietrza o temperaturze powyżej zera, w której topnieją częściowo lub całkowicie. Poniżej znajduje się gruba warstwa powietrza chłodniejszego niż 0 °C tuż przy ziemi. Tam półstopione lub płynne krople zamarzają ponownie i spadają jako odbijające się ziarna lodu.

Marznący deszcz powstaje, gdy płatki śniegu topnieją całkowicie, a warstwa mroźnego powietrza przy ziemi jest cienka. Krople nie mają wtedy czasu zamarznąć w powietrzu. Zamarzają dopiero w chwili zetknięcia z czymś zimnym i pokrywają drogi, drzewa i linie energetyczne szklistą warstwą lodu. Marznący deszcz, który trwa kilka godzin lub dłużej, nazywa się burzą lodową.

„Sleet”, grad i znaczenie brytyjskie

Ziarna lodowe to nie mały grad, bo oba zjawiska powstają w różny sposób. Grad powstaje we wznoszących się prądach powietrza wewnątrz burz. Krople deszczu unoszone w bardzo zimne powietrze zamarzają tam, a bryłki gradu rosną, gdy przymarza do nich więcej wody. Ziarna lodowe powstają przez opisane wyżej topnienie i ponowne zamarzanie, gdy opadają z zimowej burzy.

Samo słowo „sleet” ma też dwa znaczenia. W Wielkiej Brytanii Met Office, brytyjska służba meteorologiczna, używa go na określenie mieszaniny deszczu i śniegu spadających razem (po polsku deszcz ze śniegiem) i zaznacza, że nie ma międzynarodowo uzgodnionej definicji tego słowa. Brytyjska prognoza „sleet” oznacza więc krople deszczu i częściowo stopione płatki śniegu spadające razem, a nie ziarna lodowe, które oznacza prognoza amerykańska.