How big is Mgławica Ameryka Północna?

Mgławica Ameryka Północna to obłok świecącego gazu w gwiazdozbiorze Łabędzia. Nazwę zawdzięcza zarysowi, który przypomina kontynent Ameryki Północnej. Znajduje się około 2560 lat świetlnych od Ziemi. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. W najdłuższym miejscu mgławica mierzy około 90 lat świetlnych, czyli 850 bilionów kilometrów.

Rozmiar

Jak każdy obłok gazu, mgławica nie ma wyraźnej krawędzi, więc jej rozmiar zależy od tego, jak słabą poświatę się uwzględnia. Dwa katalogi mgławic podają, że jej najdłuższy wymiar wynosi 120 minut łuku, czyli 2 stopnie na niebie. Minuta łuku to jedna sześćdziesiąta stopnia.

Aby zamienić kąt na niebie na szerokość, trzeba znać odległość. Kosmiczny teleskop Gaia zmierzył odległości setek młodych gwiazd w mgławicy. Razem wskazują one, że mgławica leży około 2560 lat świetlnych od Ziemi, z niepewnością około 50 lat świetlnych. Przy takiej odległości 2 stopnie to około 90 lat świetlnych.

Mgławica Ameryka Północna i Mgławica Pelikan to dwie części jednego większego świecącego obszaru. Z Ziemi widać, że między nimi leży ciemny pas pyłu i zimnego gazu. Nadaje on Mgławicy Ameryka Północna jej kształt, w tym część zwaną „Zatoką Meksykańską”. Cały ten obszar ma około 3 stopni szerokości, czyli około 130 lat świetlnych.

Porównania rozmiarów

Widziana z Ziemi, mgławica jest około czterokrotnie szersza niż Księżyc w pełni. Na tle gwiazd Drogi Mlecznej jest słabo widoczna, a w lornetce widać ją tylko jako subtelną poświatę.
Mgławica Oriona to również obłok, w którym powstają gwiazdy. Ma około 24 lat świetlnych średnicy. Mgławica Ameryka Północna jest niemal czterokrotnie szersza.
Mgławica jest około 21 razy szersza niż odległość Proxima Centauri od Słońca. Proxima Centauri to najbliższa gwiazda, oddalona od Słońca o 4,2 roku świetlnego.
Gdyby orbitę Neptuna wokół Słońca zmniejszyć do szerokości amerykańskiego centa, czyli 19 milimetrów, najbliższa gwiazda znajdowałaby się w odległości około 85 metrów. Mgławica miałaby około 1,8 kilometra szerokości.

Gwiazda, która oświetla mgławicę

Światło bardzo gorącej gwiazdy wybija elektrony z atomów gazu, przez co gaz świeci. Gaz składa się głównie z wodoru, który nadaje mgławicy czerwonawy kolor.

Główna gwiazda oświetlająca obie mgławice, Ameryka Północna i Pelikan, nazywa się Gwiazda Bajamar. W rzeczywistości jest to para masywnych, bardzo gorących gwiazd, które astronomowie określają jako gwiazdy typu O. Para ta leży za ciemnym obłokiem „Zatoki Meksykańskiej”, który osłabia jej światło widzialne około 7000 razy. Zidentyfikowano ją dopiero w 2005 roku.

Gdzie powstają gwiazdy

W tym obszarze wciąż powstają nowe gwiazdy, głównie wewnątrz ciemnego pasa pyłu i gazu. Pomiary z teleskopu Gaia dzielą młode gwiazdy na co najmniej sześć grup. Trzy z tych grup się rozpraszają, a ich gwiazdy oddalają się na zewnątrz z prędkością do około 8 kilometrów na sekundę.

Gwiazda Bajamar porusza się szybko w porównaniu z otaczającymi ją młodymi gwiazdami. Astronomowie uważają, że uciekła z jednej z grup około 1,5 miliona lat temu. William Herschel odkrył mgławicę w 1786 roku, a w Nowym Katalogu Ogólnym mgławic i gromad gwiazd figuruje ona jako NGC 7000.