Burdż Chalifa to wieżowiec w Dubaju, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a w 2026 roku jest najwyższym budynkiem na świecie. Ma 828 metrów wysokości, licząc od głównego wejścia do czubka iglicy. Mieszczą się w nim biura, apartamenty i hotel, a budowę ukończono w 2010 roku.

Rozmiar

Wysokość wysokich budynków mierzy się według zasad ustalonych przez Council on Vertical Urbanism (CVU), organizację, która sporządza ranking najwyższych budynków świata. Jej główny pomiar biegnie od najniższego głównego wejścia do szczytu architektonicznego. Do tego szczytu wlicza się iglice, ale nie anteny ani maszty flagowe. Według tej zasady Burdż Chalifa ma 828 metrów wysokości, czyli tyle samo, ile podają jego architekci z firmy SOM.

CVU podaje dla wieżowca jeszcze dwie inne wysokości. W odróżnieniu od wysokości architektonicznej wysokość do samego czubka obejmuje wszelkie anteny, maszty flagowe i inny sprzęt nad budynkiem i wynosi 829,8 metra. Najwyższe piętro, z którego korzystają ludzie, leży na wysokości 585,4 metra. Nad ostatnim piętrem użytkowym budynek ma więc jeszcze ponad 240 metrów, a w tej części centralny rdzeń zwęża się w iglicę. CVU liczy 163 piętra nad ziemią.

Porównania rozmiarów

Burdż Chalifa jest około dwóch i pół raza wyższy niż Wieża Eiffla, która ma 330 metrów wysokości.
Salto Angel w Wenezueli, najwyższy wodospad, spada w sumie z 979 metrów, czyli o 151 metrów więcej niż wynosi wysokość wieżowca. Najdłuższy pojedynczy spadek wodospadu, 807 metrów, jest o 21 metrów niższy od wieżowca.
Około 490 osób o wzroście 1,7 metra, stojących jedna na głowie drugiej, sięgnęłoby szczytu wieżowca.
Mniej więcej siedem i pół boiska do futbolu amerykańskiego, razem ze polami punktowymi, postawione na sztorc jedno na drugim, dorównałoby wysokością wieżowcowi.
Położony na boku, wieżowiec sięgałby mniej więcej czterech piątych długości Watykanu, który w najdłuższym miejscu ma 1045 metrów.

Dlaczego wieżowiec jest stabilny

Patrząc z góry, wieżowiec ma kształt litery Y. Według SOM projekt czerpie z kształtu pustynnego kwiatu z tego regionu i ze wzorów spotykanych w architekturze islamskiej. Każde z trzech skrzydeł ma własny betonowy rdzeń i własne słupy, a skrzydła podpierają się nawzajem przez sześcioboczny rdzeń pośrodku. Dzięki temu wieżowiec jest bardzo odporny na skręcanie.

Kształt pomaga też wieżowcowi opierać się wiatrowi. W miarę jak Burdż Chalifa się wznosi, jego skrzydła cofają się jedno po drugim po spirali, więc wieżowiec zwęża się ku górze.

Ponieważ szerokość wieżowca zmienia się na każdym stopniu, wiatr napotyka na każdym poziomie inny kształt. Zawirowania powietrza, zwane wirami, nigdy nie mają okazji połączyć się i urosnąć. SOM opisuje to jako dezorientowanie wiatru.

Budowa i użytkowanie wieżowca

Wieżowiec zrealizowała firma deweloperska Emaar Properties, a zaprojektowało go i opracowało jego konstrukcję SOM. Budowa rozpoczęła się w 2004 roku, a zakończyła w 2010 roku. Wieżowiec był też znany pod nazwą Burdż Dubaj. Dolna część jego konstrukcji jest wykonana z żelbetu, a górna ze stali.

W środku mieszczą się biura, około 900 apartamentów i hotel z 304 pokojami. W budynku jest 58 wind, a najszybsze poruszają się z prędkością 10 metrów na sekundę. Taras widokowy znajduje się na wysokości 555,7 metra nad ziemią.

Źródła

Report a Problem

for Burdż Chalifa