970,000,000 kilometry!
Antares to czerwony nadolbrzym, ogromna i stosunkowo chłodna gwiazda w późnym etapie życia. Świeci na czerwono w sercu gwiazdozbioru Skorpiona. Antares ma około 970 milionów kilometrów szerokości, czyli jest mniej więcej 700 razy szerszy niż Słońce. Jest to szerokość jego widocznej powierzchni i może być obarczona błędem do jednej piątej, ponieważ odległość gwiazdy jest niepewna.
Szerokość gwiazdy wyznacza się z dwóch pomiarów: tego, jak szeroko wygląda na niebie, i tego, jak daleko się znajduje. Widoczną szerokość Antaresa zmierzono za pomocą Very Large Telescope Interferometer w Chile. Interferometr ten łączy światło kilku teleskopów, aby zobaczyć drobniejsze szczegóły, niż może dostrzec którykolwiek z nich z osobna. Zespół kierowany przez Keiichiego Ohnakę zmierzył ją na nieco ponad 37 tysięcznych sekundy kątowej, przy czym sekunda kątowa to 1/3600 stopnia.
Odległość wynika z paralaksy gwiazdy, czyli drobnego przesunięcia jej położenia na niebie, gdy Ziemia krąży wokół Słońca. Wynika z niej, że Antares jest oddalony od Ziemi o około 550 lat świetlnych (rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku). Na podstawie tych dwóch pomiarów zespół Ohnaki ustalił w 2013 roku, że Antares jest 680 razy szerszy niż Słońce, czyli ma około 950 milionów kilometrów szerokości. W 2017 roku Europejskie Obserwatorium Południowe, które obsługuje ten interferometr, podało, że jest około 700 razy szerszy.
Paralaksa jest mała i trudna do zmierzenia, więc odległość może wynosić od około 470 do 670 lat świetlnych. W tym przedziale ta sama widoczna szerokość oznacza gwiazdę o szerokości od około 820 milionów do 1,15 miliarda kilometrów. Jasność gwiazdy zmienia się powoli i nieregularnie, ale dwa pomiary jej szerokości wykonane w odstępie roku, w 2009 i 2010 roku, zgadzały się z dokładnością do 0,2%.
Czerwone nadolbrzymy powstają z gwiazd, które narodziły się z masą 9–40 razy większą niż masa Słońca. Antares prawdopodobnie zaczął życie z masą około 15 razy większą niż masa Słońca, a od tego czasu zrzucił materię o masie około trzech Słońc, pozostawiając około 12 mas Słońca. Badanie Ohnaki z 2013 roku oszacowało jego wiek na 11–15 milionów lat. Oczekuje się, że Antares zakończy życie jako supernowa, czyli wybuch masywnej gwiazdy.
Antares ma towarzysza, znacznie gorętszą gwiazdę, która na niebie widoczna jest w odległości około 2,7 sekundy kątowej. Obie gwiazdy okrążają się nawzajem mniej więcej raz na 2700 lat. Towarzysz pozwala astronomom dość dokładnie zmierzyć, jak szybko Antares traci masę.
W 2017 roku zespół Ohnaki wykorzystał interferometr, aby stworzyć pierwszą mapę ruchów gazu w atmosferze gwiazdy innej niż Słońce. Mapa pokazała ogromne skupiska gazu wznoszące się i opadające z prędkością do około 20 kilometrów na sekundę w atmosferze, która sięga do około 1,7 raza promienia gwiazdy. Zespół doszedł do wniosku, że konwekcja, czyli unoszenie się gorącego gazu i opadanie chłodniejszego, sama nie może wyjaśnić tych ruchów.
Widoczna powierzchnia również się kłębi. W 2025 roku astronomowie wykonali jej pierwsze obrazy za pomocą spektropolarymetrii, która mierzy kierunek, w którym drgają fale świetlne gwiazdy, dla każdej długości fali. Obrazy pokazują komórki konwekcyjne, które trwają kilka miesięcy. Największe mają rozpiętość około 30% promienia gwiazdy, czyli prawie tyle, ile wynosi odległość od Ziemi do Słońca.