570 exameter!
Het Draaikolkstelsel is een spiraalstelsel op ongeveer 28 miljoen lichtjaar van de Aarde, in het sterrenbeeld Jachthonden. De schijf is ongeveer 60.000 lichtjaar breed. Een lichtjaar is de afstand die licht in één jaar aflegt, ongeveer 9,46 biljoen kilometer. Vanaf de Aarde is het Draaikolkstelsel van bovenaf te zien, en een kleiner sterrenstelsel, NGC 5195, ligt aan het uiteinde van een van de spiraalarmen van het Draaikolkstelsel.
Een sterrenstelsel heeft geen scherpe rand. De breedte hangt dus af van hoe zwak een gloed mag zijn om nog mee te tellen. Gemeten tot een standaard zwak helderheidsniveau is de schijf van het Draaikolkstelsel aan de hemel ongeveer 7,7 boogminuten breed, ongeveer een kwart van de breedte van de volle Maan. Een boogminuut is een zestigste van een graad. Op de afstand van het sterrenstelsel komt dat neer op ongeveer 60.000 lichtjaar, hetzelfde getal dat NASA geeft.
Catalogi zijn het er niet allemaal over eens waar de zwakke rand ligt. Een andere standaardcatalogus van heldere sterrenstelsels geeft het Draaikolkstelsel een breedte van 11,2 boogminuten, wat het ongeveer 90.000 lichtjaar breed zou maken.
De afstand is in 2016 gemeten met de Hubble-ruimtetelescoop. De helderste rode reuzen in een sterrenstelsel hebben allemaal ongeveer dezelfde werkelijke helderheid. Hoe helder ze eruitzien, laat dus zien hoe ver weg ze staan. Met deze methode ligt het Draaikolkstelsel op ongeveer 28 miljoen lichtjaar afstand. Eerdere schattingen liepen uiteen van ongeveer 16 miljoen tot 40 miljoen lichtjaar. Dezelfde hoek aan de hemel betekent een breder sterrenstelsel als dat verder weg staat.
Het Draaikolkstelsel is een spiraalstelsel van het type “grand design”, een sterrenstelsel met opvallende, goed gevormde spiraalarmen. Sommige astronomen denken dat de spiraalarmen zo duidelijk zichtbaar zijn door een nauwe ontmoeting met NGC 5195. De zwaartekracht van het kleinere sterrenstelsel trekt aan de arm waarnaast het ligt, en die trekkracht zet de geboorte van nieuwe sterren in gang.
Beelden van de Hubble-ruimtetelescoop laten zien dat NGC 5195 vanaf de Aarde gezien achter het Draaikolkstelsel langs beweegt. NGC 5195 glijdt al honderden miljoenen jaren langs het grotere sterrenstelsel.
De armen van het Draaikolkstelsel zijn lange banen van sterren en gas, doorweven met stof. De armen persen waterstofgas samen, waardoor nieuwe sterrenhopen ontstaan. Op infraroodbeelden van de Hubble-ruimtetelescoop zijn honderden kleine groepjes sterren gevonden die verborgen zitten in het stof, elk ongeveer 65 lichtjaar breed.
In 2023 liet de James Webb-ruimtetelescoop donkere bellen zien in het gas van het Draaikolkstelsel, uitgehold door energie die uit de sterren stroomt. De beelden maken deel uit van een onderzoek naar hoe jonge sterrenhopen tevoorschijn komen uit de wolken van gas en stof waaruit ze zijn ontstaan.
Charles Messier ontdekte het Draaikolkstelsel in 1773. Het staat ook bekend als Messier 51, of M51. Het is een van de helderste sterrenstelsels aan de hemel en is te zien met een goede verrekijker.