Het Pisces-Cetus-superclustercomplex is een enorme, afgeplatte band van clusters van sterrenstelsels, die ook het gebied van de ruimte omvat waarin de Melkweg zelf ligt. Het is ongeveer 1 miljard lichtjaar lang, gemeten langs de langste afmeting, waarbij een lichtjaar de afstand is die licht in één jaar aflegt. De astronoom R. Brent Tully van de Universiteit van Hawaï beschreef het complex in 1986 en 1987.

Grootte

Tully vond het complex door rijke clusters in kaart te brengen: massieve groepen die elk honderden sterrenstelsels bevatten. Hij verbond clusters die dicht bij elkaar lagen en vond één netwerk dat veel groter was dan elk ander. Volgens zijn artikel uit 1987 bevat het ongeveer 60 rijke clusters en ongeveer 10¹⁸ keer de massa van de Zon, een 1 gevolgd door 18 nullen.

De langste afmeting is ongeveer 300 megaparsec, waarbij een megaparsec ongeveer 3,26 miljoen lichtjaar is. Dat is ongeveer 980 miljoen lichtjaar. Het complex is afgeplat als een dikke pannenkoek. Het hoofdvlak is ongeveer 40 megaparsec (130 miljoen lichtjaar) dik, en het centrum ligt op ongeveer 650 miljoen lichtjaar afstand.

Deze afstanden hangen af van hoe snel het heelal uitdijt, een snelheid die wordt gemeten in kilometer per seconde per megaparsec. Tully ging uit van 75, terwijl de Plancksatelliet ongeveer 67 mat, waardoor elke afstand ongeveer 11% groter zou zijn. In zijn artikel uit 1986, gebaseerd op minder clusters, was de langste afmeting 360 megaparsec, ongeveer 1,2 miljard lichtjaar. Hoe dan ook is het complex ongeveer een miljard lichtjaar lang.

Groottevergelijkingen

Ongeveer 10.000 schijven van de Melkweg, elk ongeveer 100.000 lichtjaar breed, achter elkaar gelegd, zouden de lengte van het complex beslaan.
Als de Melkweg werd verkleind tot de grootte van een basketbal, ongeveer 24 centimeter breed, zou het complex ongeveer 2,4 kilometer lang zijn.
De Laniakeasupercluster, de supercluster waarin de Melkweg ligt, zoals die in 2014 in kaart werd gebracht, is ongeveer 500 miljoen lichtjaar breed, de helft van de lengte van het complex.
De Grote Muur in Hercules-Corona Borealis, een veel verder weg gelegen structuur die sommige astronomen hebben voorgesteld, wordt geschat op 6,5–9,8 miljard lichtjaar breed, 7–10 keer de lengte van het complex.
Het waarneembare heelal is ongeveer 93 miljard lichtjaar breed, dus ongeveer 93 complexen zouden achter elkaar over de breedte ervan passen.

Wat het complex bevat

Tully verdeelde het complex in vijf delen. Het opvallendste deel is de Pisces-Cetus-supercluster, die haar naam deelt met het complex, en het centrum van het complex ligt in de richting van de sterrenbeelden Vissen en Walvis. Twee lange ketens van clusters, de Perseus-Pegasus-keten en de Pegasus-Pisces-keten, vormen een filament dat andere astronomen in 1985 voor het eerst meldden. De andere delen zijn het gebied Sculptor en de Virgo-Hydra-Centaurus-supercluster.

Tully achtte het waarschijnlijk dat de Melkweg deel uitmaakt van de Virgo-Hydra-Centaurus-supercluster. Een groot deel van die supercluster ligt aan de zuidelijke hemel of achter het stof van de Melkweg, waar clusters moeilijk te zien zijn. Tully verbond die supercluster met het complex vanwege een uitlijning. Nabije sterrenstelsels liggen in een vlak, en dat vlak is op dezelfde manier gericht als het hoofdvlak van het hele complex.

Een nieuwere manier om superclusters in kaart te brengen

In 2014 brachten Tully en zijn collega's superclusters op een andere manier in kaart: aan de hand van de beweging van sterrenstelsels. Elk sterrenstelsel wordt aangetrokken door de massa eromheen. Een supercluster kan worden gedefinieerd als het gebied waarin sterrenstelsels naar dezelfde plek toe stromen, zoals water dat bergafwaarts een dal in stroomt.

Volgens deze maatstaf ligt de Melkweg dicht bij de rand van de Laniakeasupercluster. Laniakea is ongeveer 500 miljoen lichtjaar breed en bevat ongeveer 100.000 sterrenstelsels, met een massa van ongeveer 10¹⁷ keer die van de Zon. De naam betekent “onmetelijke hemel” in het Hawaïaans.

Bronnen

Alignment of clusters and galaxies on scales up to 0.1c. Tully, The Astrophysical Journal, 1986.
More about clustering on a scale of 0.1 c. Tully, The Astrophysical Journal, 1987.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Planck 2018 results. VI. Cosmological parameters. Planck Collaboration, Astronomy and Astrophysics, 2020.
Hawaii Scientist Maps, Names Laniakea, Our Home Supercluster of Galaxies. Institute for Astronomy, University of Hawaii, 2014.
The Laniakea supercluster of galaxies. Tully et al., Nature, 2014.
New data support the existence of the Hercules-Corona Borealis Great Wall. Horváth et al., Astronomy and Astrophysics, 2015.
A Map of the Universe. Gott et al., The Astrophysical Journal, 2005.
Our Milky Way Galaxy: How Big is Space?. NASA Science.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.

Report a Problem

for Pisces-Cetus-superclustercomplex