450 exameter!
NGC 3310 is een spiraalstelsel in het sterrenbeeld Grote Beer, op ruwweg 40 tot 60 miljoen lichtjaar van de Aarde. De heldere schijf is ongeveer 40.000 tot 50.000 lichtjaar breed. Een lichtjaar is de afstand die licht in één jaar aflegt, ongeveer 9,46 biljoen kilometer. NGC 3310 is een starburststelsel, een sterrenstelsel dat veel sneller nieuwe sterren vormt dan de meeste sterrenstelsels.
Een sterrenstelsel heeft geen scherpe rand, dus de breedte hangt ervan af hoe zwak een gloed nog mag zijn om meegeteld te worden. Een standaardcatalogus van heldere sterrenstelsels meet de schijf van NGC 3310 op 3,1 boogminuten breed aan de hemel. Een boogminuut is een zestigste van een graad.
Om die hoek om te rekenen naar een breedte is de afstand nodig, en die van NGC 3310 is niet precies bekend. Gepubliceerde afstanden lopen uiteen van ongeveer 43 tot 59 miljoen lichtjaar. Op die afstanden komt 3,1 boogminuten overeen met ongeveer 39.000 tot 53.000 lichtjaar. NASA geeft een afgerond getal van ongeveer 50.000 lichtjaar.
Voorbij de schijf liggen zwakke stromen sterren, puin van een botsing. De verste daarvan liggen op ongeveer 50.000 lichtjaar van het centrum.
De meeste sterrenstelsels vormen langzaam nieuwe sterren, maar een starburststelsel vormt ze in een zeer hoog tempo. NGC 3310 zet gas om in nieuwe sterren met een snelheid van ongeveer 8,5 keer de massa van de Zon per jaar. De Melkweg, die ongeveer twee keer zo breed is, vormt ruwweg twee keer de massa van de Zon per jaar.
Beelden van de Hubble-ruimtetelescoop tonen enkele honderden sterrenhopen langs de spiraalarmen. Elke sterrenhoop vormde tot ongeveer een miljoen sterren in minder dan 100.000 jaar. De sterrenhopen zijn ongeveer een miljoen tot meer dan 100 miljoen jaar oud. Dat doet vermoeden dat de stervormingsuitbarsting meer dan 100 miljoen jaar geleden begon en sindsdien is doorgegaan.
NGC 3310 draagt sporen van een recente botsing. Een zwakke boog van sterren aan de westkant, de boog genoemd, buigt op ongeveer 20.000 lichtjaar van het centrum. Een keten van heldere knopen van jonge sterren, de pijl genoemd, reikt van ongeveer 13.000 tot 29.000 lichtjaar van het centrum. Twee lange staarten van waterstofgas strekken zich uit vanuit het sterrenstelsel, een naar het noordwesten en een naar het zuiden.
Een studie uit 2001 van het waterstofgas kwam tot de conclusie dat deze kenmerken wijzen op een recente samensmelting van twee gasrijke sterrenstelsels. Een studie uit 2006 naar de zwakke stromen sterren vond tekenen dat meerdere kleine sterrenstelsels zijn opgeslokt. NASA beschrijft de waarschijnlijke oorzaak van de stervormingsuitbarsting als een botsing met een kleiner sterrenstelsel ongeveer 100 miljoen jaar geleden.