Een lucifer is een dun staafje, meestal van hout, met een kop van chemicaliën die vlam vat wanneer de lucifer wordt aangestreken. De lucifer in de verkenner is 5 centimeter lang, van de punt van de kop tot het eind van het staafje. De luciferstandaarden stellen een minimumlengte, geen exacte lengte: twee regionale normen eisen dat doosjeslucifers minstens ongeveer 4 centimeter lang zijn.

Grootte

De luciferstandaarden beschrijven het staafje, de splint. De normen voor veiligheidslucifers van de Oost-Afrikaanse Gemeenschap en van CARICOM, de Caribische Gemeenschap, eisen allebei dat doosjeslucifers minstens 40 millimeter lang zijn. Het staafje moet minstens 1,9 millimeter breed en dik zijn. Lucifers in hetzelfde doosje mogen in lengte niet meer dan 2 millimeter verschillen.

Mapjeslucifers, die in rijen in een gevouwen kartonnen omslag zitten, hebben een eigen regel. Elke lucifer moet minstens 35 millimeter lang zijn, of 45 millimeter inclusief de gedeelde basis waarvan hij wordt afgescheurd. De normen stellen geen maximumlengte, en de lucifer van 5 centimeter in de verkenner voldoet aan beide minima.

Groottevergelijkingen

De lucifer is iets korter dan een groot kippenei, het eerstvolgende grotere object in de verkenner, dat ongeveer 6 centimeter lang is.
Hij is ongeveer twee keer zo lang als elke zijde van een vierkante inch, die 2,54 centimeter lang is.
Ongeveer zes lucifers, achter elkaar gelegd, zouden de lengte van een liniaal van 30 centimeter beslaan.
Het staafje van een doosjeslucifer, dat minstens 1,9 millimeter dik is, is ongeveer zo dik als 20 mensenharen naast elkaar.

Hoe een veiligheidslucifer vlam vat

Er zijn twee hoofdsoorten lucifers. Een lucifer die overal kan worden aangestreken, vat vlam als hij over bijna elk oppervlak wordt gewreven. Een veiligheidslucifer vat alleen vlam als hij wordt aangestreken op de speciale strook aan de buitenkant van het doosje of mapje.

Een veiligheidslucifer verdeelt zijn vuurmakende chemicaliën over de kop en de strook. De kop bevat onder meer kaliumchloraat en zwavel. De strijkstrook bevat rode fosfor en antimoonsulfide. De lucifer is zo ontworpen dat hij niet gemakkelijk vlam vat, tenzij de kop langs die strook wordt gestreken.

Waar de normen op toetsen

De normen controleren of een lucifer meteen vlam vat, goed brandt en veilig dooft. Volgens de Caribische norm moet de vlam minstens 10 millimeter hoog worden en minstens 10 seconden branden, of 6 seconden bij een lucifer die korter is dan 40 millimeter. De vlam moet zich vanaf de kop over minstens een derde van het staafje verspreiden, en niet meer dan 5 procent van de koppen mag exploderen of hete as laten vallen.

De staafjes van doosjeslucifers worden in chemicaliën gedrenkt, zodat ze niet blijven nagloeien zodra de vlam uit is. Een staafje mag hooguit 3 seconden blijven nagloeien.

De eerste wrijvingslucifers

John Walker, een apotheker in Stockton-on-Tees in Engeland, maakte de eerste bruikbare wrijvingslucifers, die vlam vatten wanneer ze worden gewreven. Zijn boekhouding vermeldt de eerste verkoop ervan, op krediet, op 7 april 1827. De klant, ene meneer Hixon, kocht 100 van Walkers “Friction Lights” en een blikken doosje om ze in te bewaren.

Bronnen

Report a Problem

for Lucifer