How big is Apollomaanlander?
9 meter!
De Apollomaanlander was het ruimtevaartuig dat twee astronauten vanuit een baan om de Maan naar het maanoppervlak bracht en weer terug omhoog. Op zijn landingspoten gemeten was hij ongeveer 9,4 meter breed, van de voetplaat van de ene poot tot de voetplaat van de tegenoverliggende poot. Hij was 7,0 meter hoog. De eerste maanlander die op de Maan landde, de Eagle van Apollo 11, deed dat op 20 juli 1969.
Grootte
De getoonde grootte is de breedste overspanning van de maanlander, over zijn landingspoten. In de gegevens van NASA over de maanlander van Apollo 11 staat 9,4 meter tussen de uiteinden van de voetplaten van tegenoverliggende poten. De bouwer, Grumman Aircraft Engineering Corporation, noemt 31 voet, diagonaal gemeten over het uitgeklapte landingsgestel.
De vier poten staken naar voren, naar achteren en naar beide zijden uit. Voor de lancering vanaf de Aarde waren ze ingeklapt, zodat het ruimtevaartuig kleiner was. De commandant klapte ze met een schakelaar uit terwijl de maanlander in een baan om de Maan zat, voordat de maanlander zich losmaakte van de commando- en servicemodule, het deel van het ruimtevaartuig dat in de baan bleef.
Het hoofdgedeelte was veel kleiner dan de overspanning van de poten. De onderste helft was een achtzijdige doos van 4,2 meter breed, en de poten hielden de onderkant van die doos 1,5 meter boven de grond. De Eagle woog 15.103 kilogram, inclusief drijfstof, en ongeveer 70% daarvan was drijfstof voor de motoren.
Groottevergelijkingen
- Met 7,0 meter was de maanlander ongeveer vier keer zo hoog als een persoon van 1,7 meter lang.
- Zijn overspanning van 9,4 meter zou bijna een tennisbaan voor dubbelspel van zijlijn tot zijlijn overbruggen, een afstand van 10,97 meter.
- De saguarocactus in de verkenner, 6 meter hoog, is ongeveer 1 meter lager dan de maanlander.
- De bemanningscabine had 4,5 kubieke meter ruimte voor de twee astronauten. Dat is de ruimte in een kubus met zijden van 1,65 meter, iets minder dan de lengte van een persoon.
Twee trappen
De maanlander bestond uit twee delen, trappen genoemd. De onderste afdaaltrap bevatte de landingsmotor, de brandstof ervan en opslagruimte voor uitrusting en experimenten. Bij Apollo 15, 16 en 17 vervoerde de afdaaltrap ook de maanwagen (Lunar Roving Vehicle).
De bovenste opstijgtrap bevatte de bemanningscabine, met een luik aan de voorkant en een koppelluik bovenop. Er waren geen stoelen. De vloer waar de astronauten stonden, mat ongeveer 0,9 bij 1,4 meter, en klittenband aan hun laarzen hield hen daaraan vast als ze gewichtloos waren.
Om de Maan te verlaten, ontstak de opstijgtrap zijn eigen motor en steeg op, waarbij de afdaaltrap als lanceerplatform diende. De afdaaltrap bleef op de Maan achter, en de opstijgtrap vloog omhoog om in de baan aan te koppelen aan de commando- en servicemodule.
Waar de maanlanders nu zijn
De opstijgtrap van de Eagle werd in een baan om de Maan achtergelaten nadat de bemanning was teruggegaan naar de commandomodule. Wat er daarna mee gebeurde, is niet bekend. De gegevens van NASA gaan ervan uit dat de opstijgtrap binnen een tot vier maanden daarna op de Maan neerstortte.
Eén maanlander die nooit vloog, is op de Aarde te zien. LM-2 werd gebouwd voor een tweede onbemande testvlucht in een baan om de Aarde, maar de eerste test verliep zo goed dat de tweede niet nodig was. Hij werd gebruikt voor grondtests en daarna aangepast zodat hij op de Eagle leek. Anno 2026 staat hij tentoongesteld in het National Air and Space Museum van het Smithsonian in Washington, D.C.
Bronnen
- Apollo 11 Lunar Module / EASEP. NASA Space Science Data Coordinated Archive.
- Apollo News Reference: Lunar Module. Grumman Aircraft Engineering Corporation, via the Apollo Lunar Surface Journal.
- Lunar Module LM-2. Smithsonian National Air and Space Museum.
- Rules of Tennis 2026. International Tennis Federation, 2026.