6 متر!
ساگوارو (در انگلیسی sa-WAH-ro تلفظ میشود) کاکتوسی غولپیکر است که تقریباً بهطور کامل در صحرای سونورا رشد میکند؛ یعنی در جنوب آریزونا، گوشهٔ جنوبشرقی کالیفرنیا و غرب ایالت سونورای مکزیک. ساگواروی نشاندادهشده در اینجا 6 متر قد دارد و این قد از زمین تا نوک آن اندازهگیری شده است. در بخشهای مرطوبتر صحرا، ساگوارو در حدود 100 سالگی به این ارتفاع میرسد و بسیاری از آنها تا حدود 10 متر به رشد ادامه میدهند.
اندازهٔ ساگوارو با ارتفاع آن بیان میشود. سازمان جنگلهای ایالات متحده میگوید ساگوارو معمولاً به ارتفاع 10 متر میرسد و گاهی به 15 متر. سرویس پارکهای ملی ایالات متحده نیز میگوید یک ساگوارو بالغ میتواند تا 15 متر قد داشته باشد. قطر ساقهٔ اصلی گیاه بالغ 30 تا 60 سانتیمتر است.
ارتفاع به سن و بیش از همه به آب بستگی دارد. در بخش شرقی مرطوبتر صحرای سونورا، ساگواروهایی که حدود 100 سال دارند، بسته به محل، بهطور میانگین 5.8 تا 8 متر ارتفاع دارند. در غرب خشکتر، گیاهان همسن آنها بهطور میانگین فقط حدود 4.5 متر ارتفاع دارند.
دانشمندان معمولاً سن ساگوارو را از روی ارتفاع آن برآورد میکنند. چون سرعت رشد از جایی به جای دیگر فرق میکند، از سرعتهایی استفاده میکنند که در همان محل گیاهی اندازهگیری شدهاند که سن آن برآورد میشود.
ساگوارو جوان معمولاً زندگی را در سایهٔ یک درخت پرستار آغاز میکند، مانند پالو وِرده، آیرنوود یا مسکیت، که از آن در برابر آفتاب تابستان و یخبندان زمستان محافظت میکند. در آغاز بسیار آهسته رشد میکند. در برخی محلها، ساگوارو تا 50 سال زمان میبرد تا به ارتفاع 1 متر برسد.
سپس رشد سریعتر میشود و به 5 تا 10 سانتیمتر در سال میرسد. بیشتر ساگواروها در ارتفاع حدود 2 متر، یعنی در 30 تا 50 سالگی، شروع به گل و میوه دادن میکنند. بازوها معمولاً وقتی ظاهر میشوند که ساقه به ارتفاع 3.75 تا 5 متر برسد. در پارک ملی ساگوارو این اتفاق در 60 تا 75 سالگی میافتد، اما در جاهای خشکتر ممکن است تا 100 سال طول بکشد.
برخی ساگواروها هرگز بازو درنمیآورند. ساگواروها معمولاً 150 تا 200 سال عمر میکنند و سن قدیمیترین ساگوارو شناختهشده نزدیک به 300 سال برآورد شده است.
بیشتر جرم ساگوارو آب است. جرم گیاهان بزرگ 3,000 تا 4,000 کیلوگرم برآورد میشود و 85 تا 90 درصد آن آب است. ریشهها فقط حدود 10 سانتیمتر زیر سطح زمین بهصورت افقی گسترش مییابند. در بارانی شدید، گیاه بهاندازهای که ریشههایش اجازه میدهند آب جذب میکند.
چینهایی که در طول ساقه امتداد دارند، مانند آکاردئون باز میشوند تا آب اضافی را نگه دارند و وقتی گیاه در دورههای خشکی آب را مصرف میکند، دوباره بسته میشوند. در درون ساقه، حلقهای از دندههای چوبی سنگینی گیاه را نگه میدارد، بهازای هر چین بیرونی یک دنده.