How big is Sunflora semo?

Sunflora semo estas la frukto de la ordinara sunfloro, Helianthus annuus: malmola ŝelo envolvanta unu solan kernon. La striita semo montrata ĉi tie estas 7 milimetrojn longa, mezurite de la larĝa fino ĝis la pinto. La longo de sunflorsemoj varias de ĉirkaŭ 3 ĝis 15 milimetroj, laŭ la planto.

Grando

Por botanikistoj, tio, kion homoj konas kiel sunflorsemon, estas akenio: seka frukto, kiu ne malfermiĝas, kun maldika, malmola muro ĉirkaŭ unu vera semo. La muro estas la ŝelo, kaj la vera semo interne estas la kerno, kiun homoj manĝas. La Flora of North America, norma gvidilo pri la plantoj de la kontinento, indikas la akeniojn de la ordinara sunfloro kiel kutime 4–5 milimetrojn longajn, kaj 3–15 milimetrojn ĉe la ekstremoj. La priskribo en tiu verko ampleksas sovaĝajn plantojn same kiel kultivaĵojn.

Kultivataj sunfloroj havas du ĉefajn tipojn. Oleosunfloroj kutime havas nigrajn semojn, kun maldika ŝelo, kiu algluiĝas al la kerno. Oleo konsistigas 38–50 procentojn de iliaj semoj. Manĝosunfloroj, kultivataj por manĝetoj kaj birdomanĝaĵo, havas pli grandajn semojn, kiuj kutime estas striitaj, kun pli dika ŝelo, kiu pli facile deiĝas. La striita semo en la esplorilo estas de la manĝosunflora tipo. Manĝosunfloroj konsistigas ĉirkaŭ 10 procentojn de la tuta produktado de sunfloroj.

Komparoj de grando

Preskaŭ tri semoj, vicigitaj laŭlonge unu post alia, atingus la larĝon de usona cendo, kiu havas diametron de 19 milimetroj.
Semo 7 milimetrojn longa estas preskaŭ duoble pli longa ol formiko, kiu estas 4 milimetrojn longa.
Verda kafograjno, averaĝe ĉirkaŭ 9,6 milimetrojn longa, estas ĉirkaŭ 1,4 fojojn pli longa ol tiu ĉi semo.
Planto de sunfloro kreskas 1–3 metrojn alta, tio estas ĉirkaŭ 140 ĝis 430 fojojn la longo de unu el ĝiaj semoj.

Unu florkapo, centoj da semoj

La „floro“ de sunfloro estas en vero kapo de multaj etaj floroj. Ĉiu petalo ĉirkaŭ la rando apartenas al unu radiofloro. La centro estas plenŝtopita de etaj diskfloroj, de ĉirkaŭ 150 ĝis pli ol 1 000. Ĉiu diskfloro povas fariĝi unu akenio, do unu kapo povas produkti de centoj da semoj ĝis pli ol mil.

Sovaĝaj sunfloroj kaj fruaj kultivaj varioj bezonis insektojn por porti polenon inter plantoj, antaŭ ol ili povis formi semojn. Modernaj kultivaj varioj povas mem poleniĝi, sed ili tamen profitas, kiam abeloj kaj aliaj insektoj vizitas ilin.

Kultivaĵo el Norda Ameriko

La Flora of North America nomas la ordinaran sunfloron la sola indiĝena specio de Norda Ameriko, kiu fariĝis grava kampokultivaĵo. Antikva DNA montras, ke homoj malsovaĝigis ĝin en orienta Norda Ameriko antaŭ inter 5 000 kaj 3 800 jaroj.

Arkeologoj ordigas antikvajn akeniojn laŭ grando: tiujn, kiuj estas almenaŭ 7 milimetrojn longaj, oni konsideras devenantaj de malsovaĝigitaj plantoj. Post la malsovaĝigo la semoj malrapide pligrandiĝis. Jam antaŭ ĉirkaŭ 1 000 jaroj, en la rivervaloj de la interna parto de orienta Norda Ameriko, ili atingis la maksimuman grandon, konatan de antaŭ la alveno de eŭropanoj.

Hispanaj esploristoj kunportis sunflorojn al Eŭropo, kaj en 1580 ili jam estis ordinara ĝardena floro en Hispanio. Oni unue kultivis sunflorojn grandskale en Rusio. Hodiaŭ sunflorkernoj estas la kvara plej granda fonto de vegetaĵa kuiroleo en la mondo.