25 centimetroj!
La tekruĉo de Russell estas imaga tekruĉo, kiun la filozofo Bertrand Russell priskribis en 1952 por starigi argumenton pri pruvo. Li imagis porcelanan tekruĉon, kiu orbitas ĉirkaŭ la Suno ie inter la Tero kaj Marso. Russell neniam donis al ĝi grandon, tial la 25 centimetroj montritaj supre estas supozita grando por hejma tekruĉo. Oni mezuras la tekruĉon de la pinto de la beko ĝis la dorso de la tenilo.
Ĉar la tekruĉo estas imaga, ĝi ne havas realan grandon por mezuri. La eseo de Russell priskribas ĝin nur kiel porcelanan tekruĉon en elipsa orbito ĉirkaŭ la Suno kaj „tro malgrandan por esti malkaŝita eĉ de niaj plej potencaj teleskopoj“. Ĉiu grando estas elekto, kaj la esplorilo uzas la larĝon de sia tekruĉa bildo.
La spaco, kiun Russell elektis, estas grandega kompare kun la tekruĉo. Averaĝe la orbitoj de la Tero kaj Marso distas je ĉirkaŭ 78 milionoj da kilometroj.
Bertrand Russell (1872–1970) estis brita filozofo, kiu faris pionirajn laborojn en logiko kaj matematiko, kaj li ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1950. En 1952 londona revuo, Illustrated, petis lin pri artikolo pri la demando, ĉu Dio ekzistas. Li verkis la eseon, sed la revuo neniam presis ĝin. La eseo unuafoje estis publikigita en 1997, en volumo de liaj kolektitaj skribaĵoj.
La tekruĉo aperas en teksta parto pri tio, kiu devas pruvi kion. Russell argumentis, ke la devo pruvi aserton apartenas al tiu, kiu faras ĝin, ne al tiu, kiu dubas pri ĝi. Neniu povus kontraŭpruvi lian tekruĉon, ĉar oni ne povus vidi ĝin, sed tio ne estus kialo kredi je ĝi.
Russell poste imagis, ke la tekruĉo estas priskribita en antikvaj libroj kaj instruata ĉiusemajne kiel sankta vero. En tia okazo, li skribis, dubi pri ĝi komencus aspekti ekscentra. Li uzis la komparon por argumenti, ke kredo ne estas racia nur ĉar multaj homoj akceptas ĝin.