410,000,000 kilometroj!
R Doradus estas ruĝa giganto en la konstelacio Orfiŝo, la Glavfiŝo. Ĝi estas ĉirkaŭ 410 milionojn da kilometroj larĝa, proksimume 300 fojojn la larĝo de la Suno. Tio estas la larĝo de ĝia videbla surfaco, mezurita en infraruĝa lumo. Se oni rigardas ĝin ĉe pli longaj ondolongoj, la stelo aspektas pli granda.
Steloj ne havas solidan surfacon. Ruĝa giganto havas ankaŭ vastan atmosferon super sia videbla surfaco, tial ĝia mezurita grando dependas de la lumo, per kiu oni rigardas ĝin. En infraruĝa lumo la Interferometro de la Tre Granda Teleskopo mezuris la larĝon de R Doradus: 51,2 milonoj de arksekundo. Arksekundo estas 1/3 600 de grado, do R Doradus aspektas ĉirkaŭ same larĝa kiel homa haro, vidata el distanco de 400 metroj.
La kosmomisio Hipparcos mezuris la distancon de la stelo: ĉirkaŭ 180 lumjaroj, kie lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro. Kune la larĝo kaj la distanco donas radiuson de ĉirkaŭ 1,4 astronomiaj unuoj, aŭ 298 fojojn la radiuson de la Suno. Astronomia unuo estas la meza distanco de la Tero al la Suno, ĉirkaŭ 150 milionoj da kilometroj.
La teleskopo ALMA, kiu observas ĉe ondolongoj de ĉirkaŭ unu milimetro, vidas gason super la videbla surfaco. Ĉe tiuj ondolongoj R Doradus estas ĉirkaŭ 350 fojojn pli larĝa ol la Suno, ĉirkaŭ 490 milionojn da kilometroj larĝa. La stelo ankaŭ pulsas. Proksimume ĉiujn 1 000 tagojn ĝi ŝanĝiĝas inter du ritmoj, unu 362 tagojn longa kaj la alia 175 tagojn longa.
En 1997 astronomoj trovis, ke R Doradus aspektas pli larĝa sur la ĉielo ol iu ajn alia stelo krom la Suno, eĉ pli larĝa ol Betelĝuzo. Studo de 2019 priskribis ĝin kiel la plej proksiman stelon de la asimptota gigantbranĉo, speco de ruĝa giganto en malfrua stadio de ĝia vivo. La maso de R Doradus estas simila al tiu de la Suno, tial la stelo donas antaŭvidon pri tio, kiel la Suno povus aspekti post ĉirkaŭ kvin miliardoj da jaroj.
Energio leviĝas tra stelo kiel R Doradus en grandegaj vezikoj de varma gaso, kiuj malvarmiĝas kaj denove sinkas. Tiu kirliĝo nomiĝas konvekcio. En julio kaj aŭgusto 2023 ALMA faris serion de bildoj de la surfaco de la stelo dum ĉirkaŭ unu monato. Unuafoje astronomoj povis sekvi la moviĝon de tiaj vezikoj sur alia stelo ol la Suno.
La vezikoj estas ĉirkaŭ 75 fojojn pli larĝaj ol la Suno, kaj la gaso en ili moviĝas kun rapido de ĝis ĉirkaŭ 20 kilometroj sekunde. Ili aperas kaj sinkas reen laŭ ciklo de ĉirkaŭ unu monato, pli rapide ol astronomoj atendis laŭ la maniero, kiel konvekcio funkcias en la Suno.