La Kolonoj de Kreado estas tri altegaj kolonoj de malvarma gaso kaj polvo en la Agla nebulozo, nubo, kie formiĝas novaj steloj, ĉirkaŭ 6 500 lumjarojn for de la Tero. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro. Unu lumjaro egalas al ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. La grando donita por la kolonoj estas la longo de la plej alta, kiu estas ĉirkaŭ 4 lumjarojn longa, aŭ 38 bilionojn da kilometroj, de supro ĝis malsupro.

Grando

La plej alta kolono estas tiu maldekstre en la famaj fotoj faritaj de la Kosmoteleskopo Hubble. Astronomoj de la Eŭropa Suda Observatorio (ESO) taksas, ke ĝi estas ĉirkaŭ 4 lumjarojn longa, kalkulante ĝin kiel unu objekton de supro ĝis malsupro. Tio estas ĉirkaŭ du fojojn la alteco de la kolono dekstre. NASA, priskribante pli larĝan vidon de Hubble, kiu inkluzivas la malfortan bazon de la kolonoj, donas ĉirkaŭ 5 lumjarojn.

Tiuj longoj estas taksoj. La kolonoj leviĝas el pli granda nubo de gaso kaj polvo, kaj iliaj bazoj estas malfortaj kaj malfacile spureblaj. Iliaj longoj ankaŭ dependas de ilia distanco, kiun NASA kaj la Eŭropa Kosma Agentejo donas kiel 6 500 lumjarojn, kaj ESO kiel ĉirkaŭ 7 000.

La kolonoj ankaŭ ne ĉiuj direktiĝas same. Observoj per la Tre Granda Teleskopo de ESO en Ĉilio montris, ke la pinto de la maldekstra kolono estas turnita al la Tero. Ili ankaŭ montris, ke tiu kolono troviĝas malantaŭ la stelamaso de helaj steloj, kiu lumigas ĝin, malkiel la aliaj.

Komparoj de grando

La plej alta kolono estas ĉirkaŭ 1,2 parsekojn longa. Parseko estas unuo de distanco egala al ĉirkaŭ 3,26 lumjaroj.
Ĝi estas preskaŭ same longa kiel la distanco de la Suno al Proksima Centaŭro, ĉirkaŭ 4,2 lumjaroj.
Se la plej alta kolono ŝrumpus ĝis la alteco de Everesto, kiu estas 8 849 metrojn alta, la orbito de Neptuno estus cirklo kun diametro de ĉirkaŭ 2,1 metroj. La orbito de la Tero havus diametron de ĉirkaŭ 7 centimetroj, kaj la Suno estus grajneto larĝa je triono de milimetro.
Kune la kolonoj enhavas ĉirkaŭ 200 fojojn pli da materialo ol la Suno.

Kiel formiĝis la kolonoj

Tiaj kolonoj formiĝas en la gigantaj nuboj de gaso kaj polvo, kie naskiĝas steloj. Novformiĝintaj, tre varmaj steloj elsendas intensan ultraviolan lumon kaj rapidajn ventojn de partikloj, kiuj forblovas la pli maldensan gason ĉirkaŭ ili. En la Agla nebulozo tiuj steloj apartenas al stelamaso nomata NGC 6611, kiu troviĝas super la kolonoj.

Pli densaj partoj de la gaso kaj polvo rezistas tiun erozion pli longe. Ĉiu el ili ombras la materialon malantaŭ si, lasante longan, malluman kolonon, kiu montras for de la helaj steloj. Novaj steloj formiĝas ene de la kolonoj mem. Bildoj de la Kosmoteleskopo James Webb montras junajn stelojn, kiuj laŭtakse estas nur kelkcent mil jarojn aĝaj.

Kolonoj de detruo

La sama stellumo, kiu formas la kolonojn, ankaŭ detruas ilin. En la bildoj de Hubble blueta nebuleco ĉirkaŭas iliajn randojn. Ĝi estas gaso, kiu estis varmigita de la proksimaj steloj kaj vaporiĝas en la kosmon.

La mezuradoj de ESO montras, ke la kolonoj perdas ĉirkaŭ 70 fojojn la mason de la Suno ĉiun milionon da jaroj. Je tiu rapideco la materialo, kiun ili nun enhavas, daŭrus ankoraŭ nur ĉirkaŭ tri milionojn da jaroj. Hubble unue fotis la kolonojn en 1995 kaj denove en 2014, kaj Webb fotis ilin en 2022.

Fontoj

The Pillars of Creation Revealed in 3D. European Southern Observatory, 2015.
The Pillars of Creation revisited with MUSE: gas kinematics and high-mass stellar feedback traced by optical spectroscopy. McLeod et al., Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2015.
Hubble Goes High Def to Revisit the Iconic 'Pillars of Creation'. NASA, 2015.
Revisiting an icon. ESA/Hubble, 2015.
NASA's Webb Takes Star-Filled Portrait of Pillars of Creation. NASA, 2022.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Proxima's orbit around Alpha Centauri. Kervella et al., Astronomy & Astrophysics, 2017.
8,848.86 metres. That's the height of Mt Everest now. The Kathmandu Post, 2020.
Neptune Fact Sheet. NASA, 2024.
Sun Fact Sheet. NASA, 2024.

Report a Problem

for Kolonoj de Kreado