Stelo de Luyten estas ruĝa nano, speco de stelo pli malgranda kaj pli malvarma ol la Suno, ĉirkaŭ 12,3 lumjarojn for de la Tero. Ĝi estas ĉirkaŭ 445 000 kilometrojn larĝa, ĉirkaŭ triono de la larĝo de la Suno. Tiu nombro estas la larĝo de ĝia fotosfero, la lumanta tavolo, kiu aspektas kiel la surfaco de stelo.

Grando

Vidata de la Tero, Stelo de Luyten aspektas malpli ol milono de arksekundo larĝa, kie arksekundo estas 1/3 600 de grado. En studo publikigita en 2019 teamo gvidata de Markus Rabus mezuris tiun larĝon per la Interferometro de la Tre Granda Teleskopo de la Eŭropa Suda Observatorio. Interferometro kombinas la lumon de pluraj teleskopoj tiel, ke kune ili vidas multe pli fajnajn detalojn ol iu ajn el ili.

Kune kun la distanco de la stelo, la mezuro donas radiuson, kiu estas 0,320 fojojn tiom granda kiel tiu de la Suno. Tio estas larĝo de ĉirkaŭ 445 000 kilometroj, kun necerteco de malpli ol 2 %. Studo de 2015 far Andrew Mann kaj kolegoj taksis la radiuson alimaniere, laŭ la temperaturo kaj la tuta lumpotenco de la stelo. Ĝi trovis radiuson 0,315 fojojn tiom grandan kiel tiu de la Suno, do larĝon de ĉirkaŭ 438 000 kilometroj, kio akordas ene de la necertecoj.

Komparoj de grando

Stelo de Luyten havas ĉirkaŭ trionon de la larĝo de la Suno kaj ĉirkaŭ 3 % de la volumeno de la Suno.
Ĝi estas ĉirkaŭ 35 fojojn pli larĝa ol la Tero.
Ĝi estas iom pli larĝa ol la distanco de la Tero al la Luno, kiu averaĝe estas 384 400 kilometroj.
Ĝi estas ĉirkaŭ du fojojn pli larĝa ol Proksima Centaŭro, alia ruĝa nano.
Se la Suno ŝrumpus ĝis la grando de korbopilko, Stelo de Luyten estus pilko kun diametro de ĉirkaŭ 7,7 centimetroj. Ĝi troviĝus ĉirkaŭ 20 000 kilometrojn for de tiu korbopilko, pli ol 1,5 fojojn la larĝo de la vera Tero.

Malgranda, malvarma stelo

Ruĝaj nanoj, kiel Stelo de Luyten, estas la plej multnombraj steloj en la universo. Stelo de Luyten havas ĉirkaŭ 0,29 fojojn la mason de la Suno, kaj ĝia surfaco havas temperaturon de ĉirkaŭ 3 000 gradoj Celsius, ĉirkaŭ 2 500 gradojn malpli ol la surfaco de la Suno. Ĉar ĝi estas kaj pli malgranda kaj pli malvarma, ĝi eligas nur ĉirkaŭ 1 % tiom da lumo kiel la Suno.

Du planedoj

En 2017 astronomoj raportis du planedojn ĉirkaŭ Stelo de Luyten, kiu havas ankaŭ katalogan nomon, GJ 273. Ili trovis la planedojn per la spektrografo HARPS, kiu mezuras, kiom rapide stelo moviĝas al la Tero kaj for de la Tero. La tiro de orbitanta planedo igas tiun rapidon ŝanĝiĝi tien kaj reen. La metodo donas nur la plej malgrandan eblan mason de planedo.

La ekstera planedo, GJ 273b, havas almenaŭ 2,9 fojojn la mason de la Tero kaj orbitas la stelon unufoje en 18,65 tagoj. Ĝi troviĝas ĉe la interna rando de la loĝebla zono de la stelo, la intervalo de distancoj, kie likva akvo povus ekzisti sur la surfaco de planedo. Ĝi ricevas de sia stelo ĉirkaŭ same multe da energio, kiel la Tero ricevas de la Suno.

La interna planedo, GJ 273c, havas almenaŭ 1,2 fojojn la mason de la Tero kaj orbitas unufoje en 4,7 tagoj. Ĝi ricevas preskaŭ sep fojojn pli da energio ol la Tero, tro multe por troviĝi en la loĝebla zono. Kiam la planedoj estis anoncitaj, Stelo de Luyten fariĝis la dua plej proksima konata planedsistemo kun planedo en la loĝebla zono de la stelo, post Proksima Centaŭro.

Fontoj

A discontinuity in the Teff-radius relation of M-dwarfs. Rabus et al., Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2019.
How to Constrain Your M Dwarf: Measuring Effective Temperature, Bolometric Luminosity, Mass, and Radius. Mann et al., The Astrophysical Journal, 2015.
The HARPS search for southern extra-solar planets XLI. A dozen planets around the M dwarfs GJ 3138, GJ 3323, GJ 273, GJ 628, and GJ 3293. Astudillo-Defru et al., Astronomy & Astrophysics, 2017.
The Habitable Zone. NASA, 2025.
Luyten's Star (GJ 273). SIMBAD astronomical database, Centre de Données astronomiques de Strasbourg, 2026.
Sun Fact Sheet. NASA, 2024.
Moon Fact Sheet. NASA, 2024.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.

Report a Problem

for Luyten-a stelo