La Nana galaksio de Granda Hundo estas densa areo de steloj en la direkto de la konstelacio Granda Hundo, ĉirkaŭ 23 000 lumjarojn for de la Suno. Lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro, kaj ĝi egalas al ĉirkaŭ 9,46 bilionoj da kilometroj. Astronomoj anoncis ĝin en 2003 kiel malgrandan galaksion, disŝiratan de la Lakta Vojo, sed pli postaj studoj sugestas, ke ĝi estas parto de la propra disko de la Lakta Vojo. La grando montrita supre, 1 zetametro aŭ ĉirkaŭ 106 000 lumjaroj, ne estas mezuro de la Nana galaksio de Granda Hundo: la mezurita amaso de steloj estas ĉirkaŭ 14 000 lumjarojn profunda.

Grando

La trodenseco de Granda Hundo, kiel astronomoj ankaŭ nomas ĝin, ne havas klaran randon. Ĝi estas regiono, kie la steloj estas pli dense amasigitaj ol en la responda parto de la ĉielo ĉe la alia flanko de la disko de la Lakta Vojo. En ĝia kerno troviĝas ĝis ok fojojn tiom da steloj kiom en tiu responda regiono.

La teamo, kiu trovis ĝin, mezuris ĝian formon per ruĝaj gigantaj steloj. La teamo mezuris la regionon, kie la denseco de steloj estas almenaŭ duono de tiu en la centro. Laŭ tiu mezuro ĝi estas ĉirkaŭ 5 200 lumjarojn dika, perpendikule al la disko de la Lakta Vojo, kaj ĉirkaŭ 14 000 lumjarojn profunda laŭ la vidlinio de la Tero.

Enketo de 2007 trovis, ke sur la ĉielo ĝi estas almenaŭ kvin fojojn pli longa ol alta, etendita laŭ la disko de la Lakta Vojo. La galaksio daŭris ekster la randon de la enketita areo, do ĝi etendiĝas sur pli ol 27 gradoj de la ĉielo, kio respondas al pli ol ĉirkaŭ 11 000 lumjaroj.

Komparoj de grando

Ĝia plej longa mezurita dimensio, ĉirkaŭ 14 000 lumjaroj, estas ĉirkaŭ sepono de la larĝo de la disko de la Lakta Vojo. Tiu disko estas ĉirkaŭ 100 000 lumjarojn larĝa.
La Triangula galaksio, tuta spirala galaksio ĉirkaŭ 60 000 lumjarojn larĝa, estas pli ol kvar fojojn pli larĝa ol tiu longo.
Sur la ĉielo la trodenseco kovras ĉirkaŭ 100 kvadratajn gradojn, proksimume 460 fojojn la areon de la plena Luno.
Se la disko de la Lakta Vojo ŝrumpus ĝis la larĝo de korbopilko, la trodenseco estus makulo, ĉirkaŭ 3 centimetrojn longa. Ĝi troviĝus ĉirkaŭ 10 centimetrojn for de la centro de la disko kaj 5,5 centimetrojn for de la loko de la Suno en la disko.

Kiel ĝi estis trovita

En 2003 teamo de astronomoj esploris la Two Micron All Sky Survey, mapon de la tuta ĉielo en infraruĝa lumo. Infraruĝa lumo donas pli bonan vidon tra la disko de la Lakta Vojo ol videbla lumo. La teamo nombris M-gigantojn, specon de ruĝa giganta stelo, kaj komparis la ĉielon sub la disko de la Lakta Vojo kun la ĉielo super la disko. La plej forta diferenco estis ovala amaso de steloj en la direkto de Granda Hundo.

Ĝi enhavis ĉirkaŭ same multe da M-gigantoj kiel la kerno de la Nana galaksio de Sagitario, malgranda galaksio, kiun la Lakta Vojo disŝiras. El tio la teamo taksis, ke ĝia maso estas inter 100 milionoj kaj 1 miliardo da fojoj la maso de la Suno. Kvar stelaretoj troviĝas ĉirkaŭ ĝi kaj moviĝas kun ĝi.

La teamo proponis, ke ĝi estas la restaĵo de nana galaksio. Ili sugestis, ke steloj, elŝiritaj el ĝi, formas ringon ĉirkaŭ la rando de la disko de la Lakta Vojo. Tio igis ĝin la plej proksima konata galaksio tiutempe, pli proksima ol la Nana galaksio de Sagitario.

Galaksio aŭ parto de la Lakta Vojo

Malproksime de la centro la disko de la Lakta Vojo ne estas plata. Ĝi estas tordita, kurbiĝante sub sian kutiman ebenon en la direkto de Granda Hundo, kaj ĝi fariĝas pli dika al sia rando. Studo de 2006 trovis, ke la trodenseco situas tie, kie tiu kurbiĝo malsupren estas plej forta. La studo trovis, ke la steloj de la trodenseco kongruas kun tiuj de la ekstera disko de la Lakta Vojo.

Studo de 2021, kiu uzis stelmezurojn de la kosmoteleskopo Gaia, atingis similan konkludon. La studo trovis, ke la trodenseco devenas pli de la tordiĝo de la disko de la Lakta Vojo ol de englutita galaksio. Laŭ la stato de 2026 oni disputas pri tio, ĉu ĝi entute estas galaksio.

Fontoj

A dwarf galaxy remnant in Canis Major: the fossil of an in-plane accretion onto the Milky Way. Martin et al., Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2004.
A Canis Major over-density imaging survey. I. Stellar content and star-count maps: a distinctly elongated body of main sequence stars. Butler et al., The Astronomical Journal, 2007.
Outer structure of the Galactic warp and flare: explaining the Canis Major over-density. Momany et al., Astronomy & Astrophysics, 2006.
A revised view of the Canis Major stellar overdensity with DECam and Gaia: new evidence of a stellar warp of blue stars. Carballo-Bello et al., Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2021.
The Closest Galaxy: Canis Major Dwarf. Astronomy Picture of the Day, NASA, 2007.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Our Milky Way Galaxy: How Big is Space?. NASA, 2019.
Hubble takes gigantic image of the Triangulum Galaxy. ESA/Hubble, 2019.
Moon Fact Sheet. NASA, 2024.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.

Report a Problem

for Granda Hunda nano-galaksio