La Intermitluma nebulozo, ankaŭ konata kiel NGC 6826, estas lumanta ŝelo de gaso forĵetita de mortanta stelo en la konstelacio Cigno. Ĝia hela ekstera ŝelo estas larĝa je ĉirkaŭ 5 ĝis 6 bilionoj da kilometroj, iom pli ol duono de lumjaro, kaj lumjaro estas la distanco, kiun lumo trairas dum unu jaro. La nebulozo ricevis sian nomon pro tio, ke ĝi ŝajnas malaperi kaj reaperi en malgranda teleskopo.

Grando

NGC 6826 estas planeda nebulozo: la eksteraj tavoloj de stelo simila al la Suno, forblovitaj proksime al la fino de la vivo de la stelo kaj lumantaj ĉirkaŭ la eta, varma kerno, kiu restis. Astronomoj en la 18-a jarcento nomis tiujn nubojn planedaj nebulozoj, ĉar en malgrandaj teleskopoj ili aspektis rondaj, kiel foraj planedoj, ekzemple Urano.

Bildoj de la Kosmoteleskopo Hubble montras helan internan randon de ĉirkaŭ 19 sur 10 arksekundoj, ene de ekstera ŝelo de ĉirkaŭ 31 sur 27 arksekundoj. Arksekundo estas 1/3 600 de grado. Multe pli malhela halo de gaso atingas ĉirkaŭ 130 arksekundojn for de la stelo.

Por ŝanĝi tiujn angulojn en longojn oni bezonas la distancon de la nebulozo. Mezuradoj de la kosmoteleskopo Gaia, analizitaj en 2021, lokas la nebulozon ĉirkaŭ 4 200 lumjarojn for, kun necerteco de ĉirkaŭ 5 %. Je tiu distanco la ekstera ŝelo havas grandon de ĉirkaŭ 5,9 sur 5,1 bilionoj da kilometroj. Aliaj taksoj de la distanco varias de ĉirkaŭ 2 200 ĝis 6 800 lumjaroj, tial ankaŭ grandoj bazitaj sur ili malsamas.

Komparoj de grando

La ekstera ŝelo estas ĉirkaŭ 37 000 fojojn la meza distanco de la Tero al la Suno.
Ĉirkaŭ 600 kopioj de la orbito de Neptuno ĉirkaŭ la Suno, vicigitaj unu apud alia, atingus la larĝon de la ekstera ŝelo.
La ekstera ŝelo estas ĉirkaŭ tri fojojn la distanco de Proksima Centaŭro al Alfa Centaŭro A, la sekva pli malgranda objekto en la esplorilo.
NGC 2392, alia planeda nebulozo, kiu ŝajnas intermiti, estas ĉirkaŭ duoble pli larĝa.
Se la nebulozo ŝrumpus ĝis la larĝo de korbopilko, la tuta orbito de la Tero ĉirkaŭ la Suno estus larĝa je ĉirkaŭ 13 mikrometroj, ĉirkaŭ sepono de la dikeco de homa haro. Mikrometro estas milono de milimetro.

Kial ĝi ŝajnas intermiti

Rigardante rekte NGC 6826 tra malgranda teleskopo, plej multaj observantoj vidas nur ĝian helan centran stelon. Se oni rigardas iomete flanken, la pli malhela nebulozo aperas en la vidkampo, kaj kiam oni rigardas reen la stelon, la nebulozo denove paliĝas. Tiu efekto donis al ĝi la nomon „Intermitluma planeda nebulozo“. La nebulozo mem ne ŝanĝiĝas: la intermito estas trompo de la rigardo.

William Herschel malkovris la nebulozon en 1793. Ĝi plej bone videblas el la Norda duonglobo dum someraj noktoj.

Ruĝaj nodoj ambaŭflanke

Bildoj de Hubble montras du ruĝajn makulojn ĉe kontraŭaj flankoj de la nebulozo. Astronomoj nomas ilin FLIER, mallongigo de la angla „fast low-ionization emission regions“ (rapidaj emisiaj regionoj kun malalta jonigo). Ili estas junaj strukturoj, riĉaj je nitrogeno, en kiuj elektre ŝargitaj atomoj fluas eksteren pli rapide ol la sonrapido. Hubble fotis la FLIER-ojn en januaro 1996 por helpi astronomojn ekscii, kiel ili formiĝas.

Fontoj

Caldwell 15. NASA, 2025.
Caldwell 39. NASA, 2026.
HST/WFPC2 imaging analysis and Cloudy modelling of the multiple shell planetary nebulae NGC 3242, NGC 6826 and NGC 7662. Barría and Kimeswenger, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2018.
Planetary Nebulae in Gaia EDR3: Central Star identification, properties and binarity. González-Santamaría et al., Astronomy & Astrophysics, 2021.
Hubble Witnesses the Final Blaze of Glory of Sun-Like Stars. NASA, 1997.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Neptune Fact Sheet. NASA, 2024.
Just How Small Is "Nano"?. National Nanotechnology Initiative.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.

Report a Problem

for Intermitluma nebulozo